“อันอันได้ยินเสียงเด็ก ๆ ไหมลูก? แม่จะพาไปเล่นตรงนั้นนะ” สถานที่ที่ถังจวินนัดกับถังเนี่ยนซีคือสวนสาธารณะขนาดใหญ่แห่งหนึ่ง
ถังเนี่ยนซีเพิ่งรู้ตอนมาถึงว่า ที่นี่มีพื้นที่สำหรับให้เด็ก ๆ เล่นด้วย
พอนึกได้ว่าอันอันยังไม่เคยมาเล่นในสถานที่แบบนี้ ถังเนี่ยนซีจึงตั้งใจว่าคราวหน้าจะพาถังจวินกับอันอันมาด้วยกัน
“จริงเหรอ? มีเด็ก ๆ มาเล่นด้วยกันด้วยเหรอ?” ดวงตาของอันอันเป็นประกาย หลังจากมาอยู่เมืองหลวงแล้ว รอบตัวก็ไม่มีเพื่อนวัยเดียวกันเลยสักคน
ไม่เหมือนตอนอยู่บ้านเกิด แค่กินข้าวเสร็จในแต่ละวันก็ออกไปเล่นกับเพื่อน ๆ ในหมู่บ้านได้แล้ว
“จริงสิ มีเด็ก ๆ เยอะเลย ดูนั่นสิ!” ระหว่างที่พูดกัน ทั้งสองก็มาถึงที่หมายแล้ว
บนลานกว้างมีผู้ปกครองพาลูก ๆ มาเล่นกันอยู่มากมาย
อันอันจับมือถังเนี่ยนซีไว้ ดวงตากวาดมองไปทั่ว
โดยเฉพาะตอนเห็นเด็ก ๆ ขี่จักรยานคันเล็ก ดวงตาก็ยิ่งละไปไหนไม่ได้
“อันอันชอบไหม ไปกันเถอะ เราไปขี่จักรยานกัน” บนลานกว้างมีจักรยานให้เช่า ถังเนี่ยนซีควักเงินห้าเฟินออกมาเช่าจักรยานเด็กให้อันอันหนึ่งคัน
“แม่ หนูอยากขี่!” อันอันตื่นเต้นมาก อยากวิ่งเข้าไปขี่ แต่ไม่รู้จะเริ่มตรงไหน จึงมองถังเนี่ยนซีอย่างร้อนใจ
“มาเถอะ แม่สอนให้” ถังเนี่ยนซีค่อย ๆ สอนอันอันทีละขั้น ทั้งสองเล่นอยู่ในสวนสาธารณะนานมาก กว่าจะตัดใจกลับได้
“แม่ ต่อไปเรามาเล่นที่นี่อีกได้ไหม?” อันอันชอบที่นี่มาก มีแม่อยู่ด้วย แล้วยังมีของเล่นสนุก ๆ ตั้งเยอะ ชอบจริง ๆ เลย