“เปล่าค่ะ อันอันเป็นเด็กดีมาก!” ก่อนอันอันจะเข้ามาในห้อง ถังเนี่ยนซีสังเกตแล้วว่าเขาไม่ได้กลัวเลยสักนิด ดวงตากลมโตคู่นั้นเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น
“อย่างนั้นก็ดี ฉันยังกลัวอยู่เลยว่าจะทำให้เด็กตกใจตั้งแต่เจอกันครั้งแรก ว่าแต่ชื่อจริงของอันอันชื่ออะไรหรือ?” เสิ่นจิ้งอี๋เพิ่งนึกขึ้นได้ว่ายังไม่รู้ชื่อจริงของเด็ก
“เสิ่นหวยอันค่ะ ชื่อเล่นอันอัน”
“ดี ๆ!” พอได้ยินชื่อเต็มของเด็กและเห็นท่าทางน่ารักของอันอัน ทั้งคู่ก็ยิ่งเอ็นดูเขามากขึ้น
เดิมทีเสิ่นจิ้งอี๋กับเฉินต้าห่ายตั้งใจมาดูเสิ่นมู่ก่อน แล้วค่อยตัดสินใจว่าจะยอมรับเสิ่นมู่เป็นหลานเขยหรือไม่
แต่พอเห็นอันอันแล้ว พวกเขาก็ไม่คัดค้านเลยสักนิด
“เนี่ยนเนี่ยน ให้เสิ่นมู่อุ้มเด็กออกมาให้พวกเราอุ้มหน่อยได้ไหม?” อารมณ์ของเสิ่นจิ้งอี๋สงบลงแล้ว ตอนนี้เธอแค่อยากอุ้มเด็กสักหน่อย
“เขาเป็นเหลนของคุณยาย คุณยายอุ้มได้อยู่แล้วค่ะ” ถังเนี่ยนซีพูดพลางตะโกนไปทางห้อง
“เสิ่นมู่ อุ้มอันอันออกมาหน่อยค่ะ!”
ถังเนี่ยนซีพูดจบ เสิ่นมู่ก็อุ้มเด็กเดินออกมาทันที
ถังเนี่ยนซีเดินเข้าไปกระซิบกับอันอัน ก่อนจะอุ้มเขาไปหาเสิ่นจิ้งอี๋
“อันอัน นี่คือคุณทวดนะ ให้คุณทวดอุ้มหน่อยดีไหม?”
“คุณทวดอุ้ม!” ถังเนี่ยนซีเพิ่งพูดจบ อันอันก็ยื่นมือไปหาเสิ่นจิ้งอี๋ด้วยตัวเอง
“ได้จ้ะ คุณทวดอุ้มเอง” เดิมทีเสิ่นจิ้งอี๋สงบใจลงได้แล้ว แต่พอได้ยินเสียงอันอันก็แทบกลั้นอารมณ์ไว้ไม่อยู่ ขอบตาแดงก่ำ เธออุ้มอันอันขึ้นมา
“คุณทวดไม่ร้องไห้นะ!” มือเล็กนุ่มนิ่มอวบอ้วนของอันอันเช็ดน้ำตาบนใบหน้าเสิ่นจิ้งอี๋