“คุณยาย คุณตา เข้ามานั่งข้างในก่อนสิคะ!” เสิ่นมู่รีบรับของจากมือเสิ่นจิ้งอี๋กับเฉินต้าห่าย แล้วหลีกทางให้ทั้งคู่เดินเข้าบ้าน
เสิ่นจิ้งอี๋กับเฉินต้าห่ายเดินเข้ามาในบ้าน กวาดตามองสภาพด้านในแล้วขมวดคิ้ว
“เนี่ยนเนี่ยน บ้านหลังนี้โทรมขนาดนี้ ทำไมไม่หาบ้านที่ดีกว่านี้ล่ะ” ถึงเสิ่นมู่จะจัดการเก็บกวาดแล้ว แต่บ้านหลังนี้เดิมก็ทรุดโทรม ต่อให้จัดการอย่างไรก็ยังดูไม่ดีอยู่ดี
เสิ่นจิ้งอี๋ไม่พอใจกับบ้านหลังนี้นัก แม้จะกว้างกว่าบ้านที่พวกเธออยู่ตอนนี้มาก แต่ก็โทรมเกินไปแล้ว
“คุณยาย พวกเขาเพิ่งย้ายเข้ามาอยู่ รอจัดการให้เรียบร้อยก็คงดูดีขึ้นค่ะ” ถังเนี่ยนซีอธิบายให้คุณยายกับคุณตาฟังอยู่ข้าง ๆ
“เนี่ยนเนี่ยน เงินที่มีไม่พอใช่ไหม คุณยายกับคุณตามีเงินนะ เดี๋ยวให้เงินพวกเธอไปหาบ้านดี ๆ ที่อยู่ใกล้พวกเราหน่อย”
แม้ตอนนี้เธอยังยอมรับเสิ่นมู่ไม่ได้ แต่พอเห็นพวกเขาอยู่ในบ้านแบบนี้ เสิ่นจิ้งอี๋ก็ทำใจยอมรับไม่ไหว
“คุณยาย หนูมีเงินค่ะ ไม่ต้องใช้เงินของคุณยายหรอก ที่นี่ดีมาก หนูชอบค่ะ”
“หรือว่าเสิ่นมู่ไม่ยอมล่ะ” เสิ่นจิ้งอี๋หันไปมองเสิ่นมู่
บ้านที่พวกเธออยู่ถึงจะเล็ก แต่ก็ไม่เคยทรุดโทรมขนาดนี้ หรือถังเนี่ยนซีเลือกบ้านหลังนี้เพราะเกรงใจเสิ่นมู่ ไม่อยากทำให้เขาเสียหน้า
“คุณยาย อย่าคิดมากเลยค่ะ บ้านหลังนี้หนูเป็นคนตัดสินใจเอง แล้วก็ไม่ได้เช่านะคะ หนูซื้อไว้ด้วยเงินตัวเอง แค่ตอนนี้มันโทรมไปหน่อย รอหนูกับเสิ่นมู่จัดการให้เรียบร้อยก็สวยแล้วค่ะ”