“คุณปู่ใหญ่ พ่อบอกว่าจะพาอันอันไปหาแม่แล้วนะ! อันอันจะได้เจอแม่แล้ว” อันอันอยากแบ่งปันความยินดีที่อีกไม่นานก็จะได้พบแม่ให้ทุกคนที่เจอ
ต่อไปก็จะไม่มีใครพูดอีกแล้วว่าเขาไม่มีแม่
“พ่อบอกอย่างนั้นเหรอ?” ลุงใหญ่เสิ่นไม่ค่อยเชื่อนัก ก่อนหน้านี้เสิ่นมู่ไม่ยอมไปตามหาแม่ของอันอัน แล้วทำไมจู่ ๆ ถึงตัดสินใจจะไปหาเสียได้
“พ่อบอกว่าแม่เขียนจดหมายกลับมา ให้เราไปหาแม่ครับ” อันอันไม่รู้จะตอบอย่างไร จึงเล่าสิ่งที่เสิ่นมู่บอกให้ลุงใหญ่เสิ่นฟัง
พอได้ยินอันอันพูดเช่นนั้น ลุงใหญ่เสิ่นก็ร้อนใจขึ้นมา เขากลัวว่าเสิ่นมู่จะถูกหลอก
“อันอัน พ่ออยู่บ้านไหม?”
ลุงใหญ่เสิ่นอยากไปถามเสิ่นมู่ให้รู้เรื่องว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมถังเนี่ยนซีถึงเขียนจดหมายมาเรียกพวกเขาไปหา หรือว่าจะหลอกกัน
อีกฝ่ายอาจหาเหตุผลสักอย่างมาเป่าหูเสิ่นมู่ แล้วเขาก็เชื่อเสียสนิทใจ
“พ่อออกไปข้างนอกครับ!” เพราะกำลังจะไปหาถังเนี่ยนซี เสิ่นมู่จึงมีเรื่องต้องจัดการมากมาย พออันอันออกไปเล่น เขาก็ออกไปทำธุระของตัวเองด้วย ตอนนี้ไม่รู้ว่าไปที่ไหนแล้ว
“กลับบ้านไปก่อนนะ ถ้าพ่อกลับมาแล้ว ให้มาหาปู่ใหญ่ที่บ้าน เข้าใจไหม?” ลุงใหญ่เสิ่นกำชับอันอันซ้ำสองรอบ ก่อนถอนหายใจแล้วเดินกลับบ้าน
“เป็นอะไรไป มีเรื่องอะไรหรือ? ทำไมถึงถอนหายใจแบบนั้น” เมื่อครู่ตอนลุงใหญ่เสิ่นออกจากบ้านยังอารมณ์ดีอยู่เลย ไฉนพริบตาเดียวถึงกลับมาหน้านิ่วคิ้วขมวดเสียแล้ว