โคโนฮะ ในเวลานี้ความสัมพันธ์ระหว่างสองตระกูลนินจาใหญ่ตึงเครียดอย่างยิ่ง หากไม่มีฮาชิรามะคอยไกล่เกลี่ย คงได้ลงไม้ลงมือกันไปแล้ว
“อุจิวะเอ๊ย ไม่ใช่ว่าพวกแกเป็นตระกูลผู้ทรงเกียรติหรอกหรือ ไม่สนใจความบริสุทธิ์ของสายเลือดแล้วหรือไง ถึงได้หลอกคนตระกูลฮิวงะของเราไป แบบนี้เท่ากับยอมรับว่าเบียะกุกันของเราคือเค็กเกไกอันดับหนึ่งใช่ไหม” บิดาของฮิวงะ เรียวโนะตะโกนเสียงดัง เดิมทีเขาตั้งใจจะให้ฮิวงะ เรียวโนะสืบทอดสายของตน
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ไม่มีชาวอุจิวะคนไหนทนได้ พวกเขาหยิ่งทะนงเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว แถมตอนนี้มาดาระก็ยังไม่ตาย ยังไม่ได้กลายเป็นตำนาน พวกเขาจึงโต้กลับเสียงดังไม่แพ้กัน
“หึ ฉันว่าพวกฮิวงะนั่นแหละที่อยากได้เค็กเกไกของอุจิวะ เลยจงใจจัดผู้หญิงมาให้ล่อลวง ส่วนอุจิวะ คิก็โง่ชะมัด โดนผู้หญิงฮิวงะเกี้ยวพาแค่นี้ก็ยอมตามไปแล้ว”
“พวกเราจะอยากได้เค็กเกไกของคนเสียสติไปทำไม” ตระกูลฮิวงะโต้กลับ
“พวกเราจะไปสนใจเบียะกุกันทำไม” ตระกูลอุจิวะสวนกลับอย่างดุเดือด
ชาวอุจิวะดูแคลนอุจิวะ คิ เพราะในยุคนี้ทุกคนล้วนให้ความสำคัญกับความบริสุทธิ์ของสายเลือด การแต่งงานกับคนนอกตระกูลมีน้อยมาก ส่วนตระกูลฮิวงะไม่เคยมีแม้แต่กรณีเดียว
“หึ พวกฮิวงะไม่ใช่มีจูจูบิหรอกหรือ รีบกระตุ้นจากระยะไกลสิ” ชาวอุจิวะเริ่มยั่วยุสายสกุลรอง
เวลานี้สีหน้าของคนสายสกุลรองย่ำแย่อย่างยิ่ง เพราะถึงยุคนี้ จูจูบิก็ถูกบิดเบือนไปนานแล้ว กลายเป็นเครื่องมือที่สายหลักใช้ควบคุมสายสกุลรอง
คนสายหลักเองก็มีสีหน้าไม่สู้ดีเช่นกัน เพราะคนที่หนีไปเป็นคุณหนูสายหลักของฮิวงะ จะใช้จูจูบิสั่งระเบิดจากระยะไกลก็ไม่ได้
“หลังจากอุจิวะ มาดาระหนีออกไป พวกแกก็คุมคนในตระกูลตัวเองไม่ได้สักคนแล้วสินะ หึ” ชาวฮิวงะแสดงท่าทีเยาะเย้ยอย่างเต็มที่
ชาวอุจิวะหน้าแดงก่ำขึ้นมาทันที กล้ามาซ้ำเติมเรื่องนี้กันเชียว แบบนี้ใครจะทนไหว พวกเขาต่างเปิดใช้ชาริงกัน ส่วนชาวฮิวงะก็เปิดใช้เบียะกุกัน เส้นเลือดรอบดวงตาปูดโปนขึ้นมา
“หยุดเดี๋ยวนี้” ฮาชิรามะมาถึงแล้ว น้ำเสียงของเขาไม่ได้อ่อนโยนเหมือนทุกวัน มีเพียงความเคร่งขรึม
ชาวอุจิวะกับฮิวงะสงบลงทันที จากนั้นฮาชิรามะก็เอ่ยว่า “เล่าเรื่องราวตั้งแต่ต้นจนจบให้ฉันฟัง”
ฮาชิรามะ โทบิรามะยืนอยู่ข้าง ๆ ไม่ได้พูดอะไร เพียงรับกระดาษที่อุจิวะ คิทิ้งไว้มาอ่าน ส่วนเรื่องฮิวงะ เรียวโนะ ทั้งชาวฮิวงะและอุจิวะต่างรู้ดีว่าผู้หญิงคนนี้ชอบอุจิวะ คิ
ตั้งแต่ก่อนสร้างหมู่บ้าน เธอก็กล้าอาศัยจังหวะที่อีกฝ่ายออกไปทำภารกิจลอบไปพบเขาแล้ว หลังสร้างหมู่บ้านก็ยิ่งหาทางทุกวิถีทาง หากยังดูไม่ออกอีก ก็เอาเต้าหู้สักก้อนมาชนให้ตายไปเลยดีกว่า
【ฉันไปแล้ว ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่ฉันจะลงหลักปักฐาน — อุจิวะ คิ】
เขาไม่ได้เขียนอะไรไว้มากกว่านั้น ที่จริงแล้ว ตอนแรกชาวอุจิวะไม่ได้ใส่ใจการจากไปของอุจิวะ คิมากนัก เพราะในสายตาพวกเขา เขาก็เป็นเพียงสมาชิกคนหนึ่งที่มีชาริงกันสามตากลมเท่านั้น อีกทั้งในยุคนี้ยังเป็นยุคเซ็งโกะ
ตระกูลอุจิวะมีสมาชิกที่มีชาริงกันสามตากลมอยู่ไม่น้อย หายไปคนหนึ่งก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่ แต่ประเด็นสำคัญคือไอ้หมอนี่ดันพาคนของฮิวงะหนีไปด้วย ทำให้พวกเขาต้องมานั่งเถียงกับชาวฮิวงะไม่จบไม่สิ้น
“ทางอุจิวะไม่มีข้อมูลอะไรที่เป็นประโยชน์ แล้วทางฮิวงะล่ะ”
ชาวฮิวงะต่างพากันส่ายหน้า ส่วนสมาชิกสายสกุลรองสามคนที่ติดตามฮิวงะ เรียวโนะไปก็เล่าเหตุการณ์ทั้งหมดให้ฟัง เรียวโนะเห็นอุจิวะ คิแล้วบอกให้พวกเขารออยู่ข้าง ๆ
ก่อนหน้านี้ก็เคยเจอเหตุการณ์แบบนี้มาหลายครั้ง พวกเขาจึงคุ้นเคยกับมันดี เพียงแต่ไม่คิดว่าคราวนี้จะหนีไปกันจริง ๆ
“ฮิวงะ เรียวโนะอาจทำไปเพราะอารมณ์ชั่ววูบ แต่อุจิวะ คิต้องวางแผนเอาไว้นานแล้วแน่นอน อีกทั้งเขาตั้งใจจะเลือกเส้นทางที่แตกต่างจากมาดาระ” ฮาชิรามะ โทบิรามะเอ่ยอย่างเด็ดขาด
“หา?” ชาวอุจิวะมองหน้ากันไปมา พวกเขามองไม่ออกเลยสักนิด
“ประเทศไฟส่งภารกิจมา เงินของพวกเขาหายไปส่วนหนึ่ง แม้จะไม่ถึงกับทำให้พวกเขาเจ็บเนื้อเจ็บตัว แต่เงินของขุนนางทุกคนหายไปหมด แถมยังอธิบายไม่ได้ด้วยว่ามันหายไปได้อย่างไร” ฮาชิรามะ โทบิรามะอธิบายถึงภารกิจที่ประเทศไฟประกาศเมื่อหลายวันก่อน
“เก็นจุตสึ” ชาวอุจิวะเข้าใจทันที เพราะพวกเขาเองก็เป็นปรมาจารย์ด้านเก็นจุตสึ ไม่อย่างนั้นคงไม่มีชื่อเสียงเรื่องดวลตัวต่อตัวแล้ววิ่งหนีหรอก
“ยืนยันได้เกือบแน่นอนว่า ถ้าหาตัวอุจิวะ คิเจอ ภารกิจก็ถือว่าสำเร็จไปแล้วครึ่งหนึ่ง”
“ท่านโฮคาเงะ ภารกิจนี้ให้พวกอุจิวะจัดการเถอะ” ชาวอุจิวะเสนอตัวอย่างกระตือรือร้น
“ไม่ ให้พวกฮิวงะจัดการ พวกเราฮิวงะเชี่ยวชาญเรื่องตามหาคนที่สุด”
“หึ ไม่ใช่ว่าฉันอยากพูดหรอกนะ แต่พวกฮิวงะสู้พวกอุจิวะได้หรือไง” ชาวอุจิวะเอ่ยเยาะเย้ยออกมาตรง ๆ
“ภารกิจนี้ให้สองตระกูลของพวกคุณรับผิดชอบ” ฮาชิรามะ โทบิรามะเริ่มมอบหมายภารกิจ แม้อคติที่เขามีต่ออุจิวะจะยังไม่หมดไป แต่เมื่อพี่ชายของเขาอยู่ที่นี่ ก็ถือโอกาสใช้ช่วงที่อุจิวะ มาดาระจากไป ช่วยให้อุจิวะปรับตัวเข้ากับหมู่บ้านให้ดี
ฮาชิรามะพยักหน้า เห็นด้วยกับการจัดการของฮาชิรามะ โทบิรามะเป็นอย่างยิ่ง เมื่อเห็นฮาชิรามะส่งสัญญาณ ชาวฮิวงะกับอุจิวะก็ไม่พูดอะไรอีก เพียงเริ่มหารือกันว่าจะส่งใครออกไปจับตัวทั้งสองคน
ตระกูลฮิวงะรู้สึกลำบากใจอยู่บ้าง ให้คนสายสกุลรองไปไม่เหมาะ ฮิวงะ เรียวโนะมีจูจูบิอยู่ในครอบครอง แม้ปกติสายหลักจะใช้มันกับคนในสายของตนเท่านั้น แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะใช้กับสายสกุลรองคนอื่นไม่ได้
ไม่อย่างนั้นช่องโหว่แบบนี้คงถูกสายสกุลรองพบเข้าและฉวยโอกาสต่อต้านไปนานแล้ว พวกเขาจึงทำได้แค่ส่งคนสายหลักออกไป แต่การให้คนสายหลักออกไปข้างนอกก็มีความเสี่ยงอย่างหนึ่ง นั่นคือเบียะกุกันอาจถูกขโมย
ฮาชิรามะคงมองเห็นความกังวลของชาวฮิวงะ จึงเอ่ยอย่างจริงจังว่า “หากมีใครฉวยโอกาสนี้ลงมือกับฮิวงะ ฉันจะไม่ยกโทษให้เด็ดขาด”
เมื่อคนใจดีอย่างเขาพูดเช่นนี้ ก็แสดงว่าเอาจริงแล้ว นินจาจากแคว้นอื่นย่อมต้องคิดให้รอบคอบ การยั่วยุฮาชิรามะเพื่อเบียะกุกันนั้นไม่คุ้มค่าอย่างยิ่ง เพราะสุดท้ายพวกเขายังต้องรับผลที่ตามมาอีก
ตระกูลอุจิวะวางแผนเอาไว้แล้วว่าจะส่งสมาชิกสายนกพิราบไป เมื่อทำภารกิจสำเร็จ พวกเขาจะได้ปรับตัวเข้ากับโคโนฮะและเข้าร่วมสายของโฮคาเงะได้ดียิ่งขึ้น
ส่วนสายหลักของฮิวงะยังมีอีกปัญหาหนึ่ง นั่นคือในช่วงหลายปีที่เกิดสงคราม พวกเขาพึ่งพาสายสกุลรองเป็นหลัก พอถึงคราวที่พึ่งพาสายสกุลรองไม่ได้แบบนี้ พวกเขาก็ทำอะไรไม่ถูก ที่สำคัญคือพวกเขารู้ดีว่าตัวเองเป็นอย่างไร ให้ไปเผชิญหน้ากับอุจิวะที่รอดชีวิตจากสงครามมาได้เนี่ยนะ หึ อย่าล้อเล่นเลย
สุดท้ายพวกเขาก็ส่งฮิวงะ เท็นกะ ว่าที่ผู้นำตระกูลฮิวงะรุ่นถัดไปไป เขาพอมีฝีมืออยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้มากนัก อย่างไรเสียในต้นฉบับ เขาเป็นบิดาของฮิอาชิกับฮิยาชิ แต่ยังไม่มีแม้แต่ชื่อปรากฏออกมา
ด้วยเหตุนี้ ฮิวงะกับอุจิวะจึงรวมทีมกันเป็นสี่คน มุ่งหน้าไปยังเมืองหลวงของประเทศไฟเพื่อสืบข่าว
“โทบิรามะ ถ้าพวกเขาไปตามหาอุจิวะ มาดาระ ส่งไปแค่พวกเขาจะไม่เป็นไรหรือ” ฮาชิรามะค่อนข้างกังวล
“พี่ใหญ่ พี่ไม่เข้าใจอุจิวะ ถ้าอุจิวะ คิมีความคิดแบบนั้น ตอนมาดาระจากไปเขาก็คงตามไปแล้ว ไม่ใช่รอให้มาดาระไปก่อนแล้วค่อยออกเดินทาง ไม่มีใครเข้าใจอุจิวะดีไปกว่าฉัน” ฮาชิรามะ โทบิรามะส่ายหน้า
“เฮ้อ” ฮาชิรามะถอนหายใจ มองหมู่บ้านที่กำลังเติบโตอย่างรุ่งเรือง เด็ก ๆ วิ่งเล่นหยอกล้อกัน ไม่ต้องขึ้นสนามรบตั้งแต่อายุสี่ห้าขวบเหมือนพวกเขา
นี่คือความหมายที่เขากับมาดาระร่วมกันสร้างโคโนฮะขึ้นมา เพียงแต่เมื่อสร้างหมู่บ้านเสร็จ มาดาระกลับพูดอะไรชวนสับสนแล้วจากไป ส่วนอุจิวะ คิก็จากไปตามหลังเขามาติด ๆ โคโนฮะมีอะไรเลวร้ายถึงเพียงนั้นหรือ
แต่ไม่ว่าจะอย่างไร เขาก็ต้องปกป้องโคโนฮะให้ดี ที่นี่คือบ้านที่เขาสร้างขึ้นใหม่ จะยอมให้สูญเสียสิ่งใดไปไม่ได้เด็ดขาด ไม่ว่าศัตรูจะเป็นใครก็ตาม