ที่ทำการไดเมียวแห่งประเทศน้ำตก อุจิวะ คิมองไดเมียวแล้วถามว่า “เป็นอย่างไรบ้าง คิดทบทวนเรียบร้อยหรือยัง”
“ที่นี่เป็นมรดกที่สืบทอดกันมาหลายชั่วอายุคนนะ…”
“ห้าประเทศใหญ่ก่อตั้งหมู่บ้านนินจากันแล้ว รู้จักฮาชิรามะใช่ไหม” อุจิวะ คิตัดบทอีกฝ่ายที่พูดจาไร้สาระ
“รู้จัก” ไดเมียวพยักหน้า
“หลังฮาชิรามะตาย ห้าประเทศใหญ่จะทำสงครามกัน แล้วประเทศเล็ก ๆ อย่างพวกนายที่อยู่ติดกับประเทศใหญ่จะเป็นอย่างไร คงไม่ต้องให้ฉันพูดหรอก เงินก้อนนี้มากพอให้คุณอยู่สุขสบายได้หลายชั่วอายุคน และตราบใดที่ประเทศยังไม่ล่มสลาย ทุกปีก็จะมีเงินส่วนหนึ่งส่งให้คุณด้วย” น้ำเสียงของอุจิวะ คิราวกับปีศาจ
ไดเมียวแห่งประเทศน้ำกลืนน้ำลาย เขารู้ดีว่าคำพูดนี้หมายถึงอะไร หากห้าประเทศใหญ่ทำสงครามกัน ประเทศเล็ก ๆ อย่างพวกเขาย่อมต้องพลอยรับเคราะห์ไปด้วย ถ้าเขามีอำนาจตัดสินใจได้คนเดียวก็คงไม่เป็นไร อย่างมากก็ทำให้ชาวบ้านลำบากขึ้นอีกหน่อย แต่เขายังมีฝ่ายตรงข้ามทางการเมือง
ถึงเวลานั้น หากถูกลากเข้าไปพัวพันกับสงคราม เขาจะใช้เงินช่วยฝ่ายไหนหรือ? นี่เป็นคำถามที่ไม่มีคำตอบ ไม่ว่าจะเลือกทางใดก็ต้องเสียเงินก้อนโต ซึ่งเป็นสิ่งที่เขายอมรับไม่ได้
“นอกจากนี้ ฉันจะรับลูกชายของคุณไปสอนวิชานินจา ยิ่งลูกชายของคุณแข็งแกร่งในฐานะนินจามากเท่าไร ก็ยิ่งมีโอกาสทิ้งทายาทไว้ให้คุณมากขึ้น” อุจิวะ คิเล่นงานรอบด้านจริง ๆ หรือคิดว่าพวกขุนนางเหล่านี้ไม่อยากเรียนวิชานินจากันล่ะ?
ในยุคเซ็งโกะ ตระกูลนินจาต่างเก็บวิชานินจาไว้เป็นสมบัติล้ำค่า คนคนหนึ่งมีวิชานินจาติดตัวสักสองสามวิชาก็นับว่าไม่เลวแล้ว ตอนนี้กลับได้เรียนวิชานินจากับคนในตระกูลอุจิวะ นี่เป็นข้อเสนอที่เย้ายวนจนยากจะปฏิเสธ
“ฉันเรียนด้วยได้ไหม?” ไดเมียวกลืนน้ำลาย เขาสนใจสิ่งที่อุจิวะ คิพูดมาก ไดเมียวอย่างพวกเขาไม่ใช่นินจา แถมยังมีผู้หญิงอยู่ไม่น้อย
“ฮ่า ๆ ได้อยู่แล้ว” อุจิวะ คิรู้ว่าเรื่องนี้ลงตัวแล้ว
“ตกลง ฉันขายให้คุณ ฉันจะให้คนประกาศไปทั่วทันที” ไดเมียวกัดฟัน ก่อนตอบตกลง
“เป็นการตัดสินใจที่ฉลาด” อุจิวะ คิยื่นมือไปจับมือกับไดเมียว
เมื่อกลับมาถึงพื้นที่ที่เขาจะสร้างหมู่บ้าน ที่นี่ถูกเขาใช้โดจุตสึถางจนราบเรียบแล้ว ทั้งยังสร้างบ้านไว้เป็นจำนวนมากด้วยวิชาสร้างบ้านสามห้องนอนหนึ่งห้องรับแขก ทั้งหมดนี้ทำขึ้นตอนที่คนอื่นยังมาไม่ถึง
ส่วนสาเหตุที่สร้างได้กว้างขนาดนี้ เกี่ยวข้องกับโดจุตสึของเขา ต่างจากโอบิโตะที่เป็นพวกความสามารถโกงอย่างไม่สมเหตุสมผล ตอนที่เขาปลุกมังเงียวโชชาริงกันขึ้นมา สิ่งเดียวที่คิดก็คือการแข็งแกร่งให้มากพอที่จะหยุดสงคราม
ดังนั้นตาซ้ายของเขาจึงเพิ่มพลังให้วิชานินจา ส่วนตาขวาเพิ่มพลังให้เก็นจุตสึ เมื่อใช้สองตาพร้อมกันก็จะเสริมพลังให้ซูซาโนโอะ ยิ่งไปกว่านั้น เขายังปลูกถ่ายเซลล์ของฮาชิรามะ ต่อให้ไม่มีเอเทอร์นัลมังเงียวโชชาริงกัน ก็ใช้ซูซาโนโอะร่างสมบูรณ์ได้อย่างง่ายดาย นับเป็นคนที่แข็งแกร่งเป็นอันดับสาม รองจากฮาชิรามะกับมาดาระ
“คิ กลับมาแล้วเหรอ” ฮิวงะ เรียวโนะพาเด็กกลุ่มใหญ่เดินออกมา
ที่นี่มีเด็กกำพร้าอยู่ไม่น้อย ในจำนวนนั้นมีคนจากตระกูลอุซึมากิอยู่มาก ส่วนเอ็กซ์พลอชันรีลีสจากประเทศดินกับแมกเน็ตรีลีสจากประเทศลมนั้น เขายังไม่ได้ไปที่ประเทศน้ำ ไว้หลังจากนี้ค่อยหาโอกาสไปสักครั้ง
หมู่บ้านหนึ่งต้องมีผู้ใช้เค็กเกไกจำนวนมาก และตระกูลอุซึมากิก็เป็นขุมกำลังชั้นยอด เมื่อมีชื่อเสียงของที่นี่เป็นหลักประกัน ตอนที่ตระกูลอุซึมากิถูกทำลาย เขาก็จะยื่นมือเข้าไปช่วยได้ ทั้งยังได้สมาชิกตระกูลอุซึมากิเพิ่ม และได้รับความไว้วางใจจากพวกเขาอีกด้วย
“แบบนี้ หมู่บ้านของเราก็นับว่าสร้างขึ้นในขั้นต้นเรียบร้อยแล้ว” อุจิวะ คิพูดพลางยิ้ม
“หมู่บ้านเราควรชื่ออะไรดี? หมู่บ้านน้ำตกจมดลไหม?”
“ไม่ เราจะเรียกที่นี่ว่าประเทศ ที่นี่คือประเทศนินจาร้อยตระกูล”
“ไม่ห้าวหาญเกินไปหน่อยหรือ?” ฮิวงะ เรียวโนะกังวลอยู่บ้าง เมื่อรวมกับเหล่าเค็กเกไกในหมู่บ้านแล้ว นี่ไม่เท่ากับประกาศให้คนอื่นรู้โต้ง ๆ หรอกหรือว่าพวกเราขโมยเค็กเกไกมา?
“เรียวโนะ จำไว้นะ ต่อให้พวกเราทำตัวเงียบ ๆ แต่เมื่อข่าวของหมู่บ้านรั่วไหลออกไป ก็ย่อมดึงดูดความสนใจอยู่ดี สู้เปิดตัวแบบนี้ตั้งแต่แรกไม่ดีกว่าหรือ? ตอนที่ฮาชิรามะยังมีชีวิตอยู่ เราต้องรีบพัฒนาตัวเองให้แข็งแกร่ง”
ในฐานะทูตสันติภาพแห่งโลกนินจา ก่อนที่ฮาชิรามะจะตาย ประเทศใหญ่ประเทศอื่น ๆ ไม่กล้าเปิดสงครามง่าย ๆ ส่วนตัวเขาก็จะเป็นเหตุผลที่ทำให้ประเทศใหญ่ประเทศอื่นไม่กล้ารุกรานหลังฮาชิรามะตาย
“ค่ะ” ฮิวงะ เรียวโนะพยักหน้า ถือว่าเห็นด้วย
“ไม่ต้องกังวลขนาดนั้น ดูตระกูลอุซึมากิสิ แม้พวกเขาจะให้เรารับเด็กกำพร้ามาเลี้ยงไม่น้อย แต่ก็ไม่มีวิชาประทับตราติดมาสักวิชา เค็กเกไกอื่น ๆ ก็เหมือนกัน อย่างน้อยตอนนี้ตระกูลนินจาพวกนั้นก็ยังไม่ถึงกับสู้ตาย”
“เริ่มจากสร้างโรงเรียนนินจาก่อน ฉันจะใช้ร่างแยกสอนเด็ก ๆ จากนั้นค่อยพัฒนาหมู่บ้านให้ดึงดูดชาวบ้านกับพ่อค้า” อุจิวะ คิวางแผนการพัฒนาขั้นต่อไปไว้แล้ว
คงดึงดูดตระกูลนินจามาไม่ได้ แต่ถ้ามีอัจฉริยะอย่างมินาโตะเกิดขึ้นสักสองสามคน ประเทศนินจาร้อยตระกูลก็จะไม่ขาดผู้สืบทอด
“แล้วพวกเรา…”
“รอฉันอายุครบสิบหกก่อน แล้วเราค่อยแต่งงานกัน” อุจิวะ คิให้คำมั่นกับเธอ
“ได้” ฮิวงะ เรียวโนะยิ้มแก้มปริ นี่แหละคือเหตุผลที่เธอออกจากโคโนฮะมากับอุจิวะ คิ เธอแค่อยากอยู่กับคนที่ตัวเองชอบ แบบนี้ไม่ได้หรือไง
ประเทศนินจาร้อยตระกูลพัฒนาไปอย่างคึกคัก ขณะเดียวกัน โลกนินจาเกิดเหตุการณ์ใหญ่ที่สร้างความตกตะลึงไปทั่ว นั่นคือไดเมียวแห่งประเทศน้ำตกและประเทศน้ำแข็งที่อยู่ติดกัน ประกาศต่อคนทั้งโลกว่าพวกเขาขายประเทศของตนให้แก่อุจิวะ คิแล้ว
แม้ประเทศใหญ่และประเทศเล็กต่างตกตะลึง แต่ก็พูดอะไรไม่ได้ อย่างไรเสียไดเมียวก็เป็นฝ่ายขายประเทศแลกเงิน พวกเขาไม่มีสิทธิ์วิจารณ์ แต่ถ้าอุจิวะ คิใช้กำลังยึดไปก็เป็นอีกเรื่อง พวกเขาจะผลักดันให้หมู่บ้านนินจาทั้งห้าแห่งร่วมมือกันกำจัดอีกฝ่าย
เหล่าขุนนางจำนวนมากเข้าใจแล้วว่าเงินส่วนที่พวกเขาขาดหายไปถูกใครเอาไป แม้เงินที่หายไปจะไม่ได้มากมายสำหรับขุนนางแต่ละคน แต่พวกเขาก็กลืนความแค้นนี้ลงไปไม่ไหว จึงสั่งภารกิจลอบสังหารอุจิวะ คิไปทั่ว
พวกเขาไม่เอาเงินก็ได้ แต่อุจิวะ คิต้องตาย ไม่อย่างนั้นหากพวกเขาไม่ทำอะไรเลย แล้วมีนินจาคนอื่นเอาอย่างขึ้นมาจะทำอย่างไร?
ส่วนอุจิวะกับฮิวงะที่มาถึงเมืองหลวงของประเทศไฟแล้ว ต่างก็มุ่งหน้าไปยังประเทศน้ำตก พวกเขาเร็วกว่าคนอื่นทุกคน และฉวยโอกาสนี้ทำภารกิจให้สำเร็จ
ที่สำคัญที่สุดคือ เหล่าขุนนางของประเทศไฟร่วมกันตั้งค่าหัวไว้ถึงหนึ่งร้อยล้านเรียว ซึ่งเป็นจำนวนมหาศาล
คนในตระกูลอุจิวะต่างตกตะลึง พวกเขาไม่คิดเลยว่าการออกไปข้างนอกของอุจิวะ คิจะมีจุดประสงค์เช่นนี้ เขาซื้อสองประเทศมารวมเป็นหนึ่งเดียว แล้วก่อตั้งประเทศใหม่ขึ้นมา พวกเขารู้สึกภาคภูมิใจในตัวเขา แต่ขณะเดียวกันก็รู้สึกสับสนอยู่บ้าง
เพราะตอนอุจิวะ คิจากไป เขาไม่ได้บอกใครในตระกูลสักคน พาไปด้วยแค่ฮิวงะจากต่างตระกูลคนหนึ่ง พวกเขาจึงคิดว่าอุจิวะ คิถูกสาวน้อยเบียะกุกันแห่งตระกูลฮิวงะทำให้หลงใหลเสียแล้ว
ส่วนทางตระกูลฮิวงะ พวกเขาก็รู้สึกสับสนกับฮิวงะ เรียวโนะและอุจิวะ คิเช่นกัน พวกเขาไม่คิดเลยว่าสมาชิกตระกูลอุจิวะที่ออกจากโคโนฮะไปจะสร้างประเทศของตัวเองขึ้นมาได้ แถมยังมีฮิวงะ เรียวโนะอยู่ด้วย แสดงว่าอีกฝ่ายไม่ได้ลืมเธอ
มีประเด็นสำคัญอยู่ข้อหนึ่ง พวกเขาควรแบ่งกำลังไปสนับสนุนทั้งสองฝ่ายหรือไม่? สุดท้ายก็ยังตัดสินใจว่าไม่ควร เพราะการแบ่งกำลังหมายถึงไม่ได้ใจฝ่ายไหนเลย อีกทั้งฐานที่มั่นหลักของพวกเขาก็ยังอยู่ในโคโนฮะ
อย่างไรก็ตาม พวกเขาไม่ได้คิดจะเรียกฮิวงะ เท็นกะกลับมา หากแม้แต่เรื่องยากลำบากแค่นี้ยังผ่านไปไม่ได้ พวกเขาก็ปล่อยให้ทั้งสองคนตายอยู่ข้างนอกไปด้วยกันเถอะ
ส่วนตระกูลนินจาอื่น ๆ ในโคโนฮะก็รู้สึกสับสนกับอุจิวะ คิเช่นกัน อย่างแรก อีกฝ่ายเป็นอุจิวะ ในยุคนี้เหล่านินจาต่างรู้ถึงอำนาจข่มขวัญของมาดาระ จึงหวาดกลัวตระกูลอุจิวะอยู่บ้าง
แต่เรื่องนี้ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับตระกูลของพวกเขา พวกเขาจึงไม่ค่อยใส่ใจนัก ยังคงเตรียมปักหลักในโคโนฮะ วางตำแหน่งของตระกูลตัวเองให้ดี และแสวงหาผลประโยชน์ต่อไป
ส่วนหมู่บ้านนินจาของอีกสี่ประเทศใหญ่ก็ร่วมกันคัดค้าน เพราะในสายตาของพวกเขา คนทั้งสองนั้นก็มาจากโคโนฮะ หากวันหน้ารวมดินแดนเข้าด้วยกัน มันจะกลายเป็นอาณาเขตที่กว้างใหญ่แค่ไหนกัน
แต่เสียงคัดค้านของพวกเขาไร้ผล เพราะไดเมียวเป็นฝ่ายขายดินแดนและประเทศ หากพวกคุณปฏิเสธ ต่อไปไดเมียวจะขายที่ดินให้ใครได้อีก? นี่เป็นความเห็นที่เหล่าไดเมียวต่างมีตรงกัน พวกคุณจะสู้กันจนตายไปในโลกนินจาก็ได้ แต่อย่ามากระทบผลประโยชน์ของพวกเขา
ดังนั้นภายใต้แรงกดดันจากงบประมาณ เสียงของหมู่บ้านทั้งสี่จึงถูกกลบลง แต่ไม่ได้หมายความว่าพวกเขาจะหายไปไหน สำหรับประเทศดินกับประเทศสายฟ้าที่มีพรมแดนติดกันนั้น เมื่อฮาชิรามะตายไป คนแรกที่พวกเขาจะจัดการก็คือประเทศนินจาร้อยตระกูล