(ที่เก็บสมอง อ่านเอาสนุกก็พอ)
มาดาระออกจากโคโนฮะไปแล้ว ไม่มีสมาชิกตระกูลคนไหนตามเขาไปด้วย ตอนนี้เขตตระกูลอุจิวะไม่สงบสุขนัก มาดาระเพิ่งจากไปได้ไม่นาน แม้สมาชิกตระกูลจะยังไม่ได้จากไปไหน แต่ก็ได้รับผลกระทบอย่างหนัก
อย่างน้อยในหมู่บ้าน พวกเขาก็ไม่กล้าไปมีเรื่องกับตระกูลเซ็นจูอีกแล้ว เพราะฮาชิรามะอยู่ที่นั่น อุจิวะที่ไม่มีมาดาระย่อมไม่อาจต่อกรกับเขาได้
ส่วนเด็กหนุ่มที่นั่งอยู่ตรงมุมห้องไม่ได้สนใจเสียงทะเลาะกันของสมาชิกตระกูล เขาเพียงมองจอแสงตรงหน้าด้วยสีหน้ากลัดกลุ้ม จะมาก็ไม่มาให้เร็วกว่านี้ จะช้ากว่านี้ก็ไม่ช้า ดันมาเอาตอนนี้พอดี
เขา อุจิวะ คิ เป็นผู้ข้ามมิติ เป็นมนุษย์ล่องหนของตระกูลอุจิวะ ด้วยความรู้ล่วงหน้า เขาจึงกล้าผสานเซลล์ของฮาชิรามะเข้ากับร่างกาย จนใช้ราเซ็นกันกับร่างแยกเงาได้ ส่วนโดจุตสึไม้แน่นอนว่าเป็นสิ่งที่เขาไม่กล้าเปิดเผย
ส่วนเรื่องที่เขาได้เซลล์ของฮาชิรามะมาอย่างไรนั้น ฮาชิรามะแค่แข็งแกร่ง แต่ไม่ได้ไร้เทียมทาน อย่างน้อยก่อนหน้านี้มาดาระก็เคยต่อสู้กับฮาชิรามะได้อย่างสูสี
เขาฉวยโอกาสช่วงที่ฮาชิรามะกำลังฟื้นตัว เก็บเนื้อและเลือดของอีกฝ่ายมาไม่น้อย จากนั้นก็เดิมพันครั้งใหญ่ด้วยการปลูกถ่าย โชคดีที่ทุกอย่างเป็นไปอย่างราบรื่น เขารอดชีวิตมาได้ บางทีอาจเป็นเพราะเขาเป็นอุจิวะก็ได้
แต่ไม่ว่าจะอย่างไร นี่ก็เป็นขีดจำกัดของเขาแล้ว เขาไม่คิดเลยว่าจะปลุกระบบขึ้นมาได้ แถมยังเป็นระบบแนวบริหารจัดการอีกด้วย ถ้ามันมาเร็วกว่านี้ เขาคงแยกตัวไปทำเอง แล้วไปหลอกล่อคนจากตระกูลนินจาอื่น ๆ
ตอนนี้ก็ดีเลย ห้าหมู่บ้านใหญ่สร้างเสร็จหมดแล้ว สมาชิกตระกูลก็ลงหลักปักฐานกันเรียบร้อย เขาจึงไม่อาจดึงใครออกไปได้อีก ก่อนหน้านี้เขาเองก็พยายามทำตัวเงียบ ๆ ไม่เคยแสดงพรสวรรค์ให้ใครเห็นเลย
ในสายตาของสมาชิกตระกูล อุจิวะ คิก็เป็นแค่คนที่พอใช้ได้ มีชาริงกันสามตากลม และถนัดวิชาดาบกับวิชาไฟอยู่บ้าง
【โปรดสร้างหมู่บ้านของคุณ】
“รู้แล้ว” อุจิวะ คิลุกขึ้นเงียบ ๆ ฉวยจังหวะที่สมาชิกตระกูลกำลังทะเลาะกัน เดินไปยังสถานที่เก็บอาวุธของตระกูลอุจิวะ
เขาเห็นดาบของอุจิวะ อิซึนะแล้วถูกใจทันที มาดาระไม่ได้เอาดาบเล่มนี้ไปด้วย อุจิวะ คิคาดว่าอีกฝ่ายคงไม่อยากเห็นของแล้วคิดถึงคน จึงเลือกไม่เอามันไป
“หึ งั้นฉันขอเอาไปละกัน” อุจิวะ คิหยิบดาบออกมาอย่างไม่ลังเล แล้วทิ้งข้อความไว้ในห้องของตัวเอง ก่อนจะมุ่งหน้าออกจากหมู่บ้าน
โคโนฮะยังอยู่ในช่วงก่อสร้าง ตระกูลนินจาต่าง ๆ ก็ยุ่งกันมาก มาดาระจากไปแล้ว แต่ฮาชิรามะไม่มีเวลามานั่งเศร้า เขาต้องประคองหมู่บ้านให้มั่นคง และยังต้องไปสร้างความสัมพันธ์ทางการทูตกับอีกสี่ประเทศใหญ่
ตอนนี้แนวกั้นยังสร้างได้ไม่สมบูรณ์นัก แต่เมื่อมีฮาชิรามะอยู่ เรื่องพวกนี้ก็ไม่ใช่ปัญหา การจากไปของอุจิวะ คิจึงไม่ดึงดูดความสนใจจากใครเลย ยกเว้นคนคนหนึ่ง
“ฮิวงะ เรียวโนะ มาหาฉันทำไม?” อุจิวะ คิมองเด็กสาวจากสายสกุลหลักของตระกูลฮิวงะตรงหน้า
“คิ นายคิดจะทำอะไร? จะออกจากโคโนฮะเหรอ?” เบียะกุกันของฮิวงะ เรียวโนะจับจ้องเขาไม่วางตา
อุจิวะ คิปวดหัวอย่างยิ่ง ตอนนี้เขาอายุสิบห้าปี ก่อนจะมีการสร้างหมู่บ้าน ตระกูลนินจาต่าง ๆ ล้วนเป็นศัตรูกัน โดยเฉพาะเซ็นจูกับอุจิวะที่สู้กันหนักที่สุด เพราะมีบุคคลในตำนานปรากฏขึ้นพร้อมกันถึงสองคน ตระกูลนินจาอื่น ๆ จึงทำได้แค่เป็นตัวประกอบ
ในสถานการณ์เช่นนั้น คุณหนูฮิวงะคนนี้ถูกโจมตีระหว่างทางไปไหว้ศาล เพราะใคร ๆ ก็อยากได้เบียะกุกัน สมาชิกสายสกุลหลักไม่ค่อยออกไปข้างนอก โอกาสแบบนี้พลาดแล้วก็ไม่มีอีก
บังเอิญว่าอุจิวะ คิผ่านไปแถวนั้นพอดี จึงช่วยเธอไว้ด้วยการลงมือเสียเลย นั่นเป็นจุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์ชวนปวดหัวนี้ คุณหนูฮิวงะคนนี้แอบหนีออกมาหาเขาที่ตระกูลอุจิวะอยู่บ่อย ๆ
นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย ทำให้คนสังเกตเห็นเขามากขึ้นตั้งเยอะ ไม่อย่างนั้นตระกูลอุจิวะคงรู้เรื่องของเขาน้อยกว่านี้มาก และหลังจากสร้างหมู่บ้านแล้ว เรื่องนี้ก็ยิ่งยุ่งเข้าไปใหญ่
อย่างไรเสีย ฮาชิรามะก็ยังมีชีวิตอยู่ ตระกูลนินจาต่าง ๆ จึงยอมให้เกียรติเขาอยู่บ้าง สมาชิกสายสกุลหลักจึงพอจะเดินเล่นในโคโนฮะได้ พื้นที่ที่ไปไหนมาไหนได้กว้างขวางกว่าแต่ก่อนมาก
แน่นอนว่าเมื่อเสาหลักอย่างฮาชิรามะตายไป ไม่ว่าจะตระกูลฮิวงะหรือตระกูลอุจิวะ ต่างก็จะกลับไปเป็นเหมือนเดิม
“ใช่ เธอจะไปกับฉันไหม? แล้วผู้คุ้มกันของเธอล่ะ?” อุจิวะ คิเอ่ยถาม เขาเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าถ้าเด็กที่เกิดจากอุจิวะกับฮิวงะมีพลังเค็กเกไกของทั้งสองตระกูล จะเก่งกาจแค่ไหน
“ได้สิ ฉันหาเหตุผลให้พวกเขาออกไปแล้ว” ฮิวงะ เรียวโนะยิ้มขึ้นมา ในฐานะสมาชิกสายสกุลหลัก ครอบครัวจัดคู่แต่งงานไว้ให้เธอแล้ว แต่เธอลืมภาพคนที่เคยมาช่วยเธอไม่ได้ เดิมทีเธอแค่อยากออกมาสูดอากาศข้างนอก แต่กลับเห็นอุจิวะ คิกำลังมุ่งหน้าออกจากหมู่บ้าน
“ไปกันเถอะ” อุจิวะ คิไม่ลังเล กวักมือให้เธอตามมาแล้วรีบออกเดิน
“เราจะไปที่ไหนกัน?” ฮิวงะ เรียวโนะหยิบที่คาดหน้าผากของโคโนฮะขึ้นมาปิดหน้าผากเกลี้ยงเกลาของตัวเอง
“ไปประเทศไฟก่อน หาเงินจากพวกขุนนางสักหน่อย” อุจิวะ คิมีเป้าหมายชัดเจน การสร้างหมู่บ้านต้องใช้เงิน ส่วนขุนนางในประเทศไฟก็ร่ำรวยมาก แน่นอนว่าเขาไม่ได้คิดจะปล้นไดเมียว
ส่วนการเจรจาอะไรนั่นช่างมัน ใช้เก็นจุตสึเป็นอย่างแรก แล้วเอาม้วนคัมภีร์มาใส่เงิน วิธีหาเงินง่าย ๆ แบบนี้ไม่จำเป็นต้องเสียแรงคิดให้มาก
แน่นอนว่า ถ้าจะสร้างหมู่บ้านในประเทศไฟ เขาก็ต้องใช้วิธีอื่น แต่ตอนนี้ยังไม่จำเป็น
วันต่อมา อุจิวะ คิยื่นหน้ากากให้ฮิวงะ เรียวโนะ แล้วเริ่มลงมือทันที ตลอดทางฮิวงะ เรียวโนะเอาแต่ยืนดู ส่วนอุจิวะ คิก็แค่ใช้สายตาจ้องเขม็ง
ชาริงกันของอุจิวะมีความสามารถด้านเก็นจุตสึติดตัวมาแต่กำเนิด ส่วนขุนนางพวกนี้จ้างมาแค่นินจาค่าหัว นินจาพวกนั้นใช้วิชานินจาได้แค่สองสามอย่าง ที่เหลือก็อาศัยวิชาต่อสู้ระยะประชิด ย่อมไม่มีทางรับมืออุจิวะที่ปลุกมังเงียวโชชาริงกันอย่างเขาได้
พูดถึงเรื่องปลุกเนตรแล้ว เขาก็อยากหัวเราะเหมือนกัน ไม่คิดเลยว่าตัวเองจะปลุกเนตรขึ้นมาได้ท่ามกลางสงครามอันดุเดือด เพราะถูกกระตุ้นจากสนามรบแท้ ๆ
“คิ เราจะเอาเงินใส่ไปเท่าไร?”
“ยิ่งมากยิ่งดี แต่ละบ้านเอามาแค่นิดหน่อยก็พอ อย่าทำให้พวกขุนนางพวกนี้จนตรอก ให้พวกเขาแค่รู้สึกว่าเงินหายไปนิดหน่อยก็พอ” อุจิวะ คิพาฮิวงะ เรียวโนะเล่นกลยุทธ์ปล้นแล้วหนี พวกเขาแทบจะกวาดขุนนางทั่วประเทศไฟไปจนหมด เขาไม่ได้เอาเงินมามากนัก แต่พอรวมเล็กผสมน้อยก็ได้จำนวนไม่น้อย
เขาเปลี่ยนใจแล้ว ต่อจากนี้จะไปตระเวนอีกสี่ประเทศใหญ่ ฉวยโอกาสที่หมู่บ้านต่าง ๆ ยังอยู่ระหว่างก่อสร้าง กวาดเงินมาให้ได้มากที่สุดเพื่อสะสมทุนสร้างหมู่บ้าน แล้วแวะไปกวาดต้อนเด็กกำพร้าที่มีเค็กเกไกจากแต่ละประเทศด้วย
ฮิวงะ เรียวโนะสัมผัสได้ถึงเงินในม้วนคัมภีร์จนใจเต้นระรัว ต่อให้อยู่ในตระกูลฮิวงะ เธอก็ยังไม่เคยเห็นเงินมากมายขนาดนี้ หรือคนธรรมดาที่เป็นนินจาไม่ได้ถึงต้องพยายามหาเงินกันอย่างหนัก? ถ้าเป็นอย่างนั้นก็ดีเลย
หลังจากกวาดทรัพย์สินของขุนนางในประเทศไฟไปทั่วหนึ่งวันหนึ่งคืน อุจิวะ คิก็พาฮิวงะ เรียวโนะออกจากที่นั่น เพราะเก็นจุตสึคลายไปแล้ว หากบ้านหนึ่งจับได้ บ้านอื่น ๆ ก็จะล้มครืนตามกันไปเหมือนโดมิโน
ตอนนี้โคโนฮะได้รับภารกิจระดับ S ครั้งแรกแล้ว นั่นคือไปจับคนที่ขโมยเงินในเมืองหลวงของประเทศไฟ น่าเสียดายที่ตอนนี้อุจิวะ คิไปถึงประเทศลมแล้ว
อุจิวะ คิหยิบเงินจากขุนนางประเทศลมมาเพียงส่วนหนึ่งอย่างไม่สบอารมณ์ เงินของขุนนางทั่วประเทศลมรวมกัน ยังไม่มากเท่าที่เขาได้จากขุนนางสามบ้านในประเทศไฟเสียอีก พูดได้แค่ว่าจนเหลือเกิน
โชคดีที่ประเทศดินกับประเทศสายฟ้าซึ่งไปต่อจากนั้นทำให้เขาสบายใจขึ้นมาก ส่วนประเทศน้ำต้องนั่งเรือไป อุจิวะ คิจึงปล่อยพวกเขาไปก่อน ถึงชาคระของเขาจะมีมาก แต่ก็ไม่ถึงกับอยากเสียไปกับการเดินทางที่นั่นโดยเปล่าประโยชน์ เกิดถูกล้อมขึ้นมาจะทำอย่างไร?
หลังจากนั้นเขาก็มุ่งหน้าไปยังประเทศน้ำตก คราวนี้จะยึดพื้นที่ด้วยกำลังไม่ได้ วิธีนั้นอาจทำให้ไดเมียวของประเทศอื่น ๆ ระวังตัว และมีโอกาสสูงที่ห้าประเทศใหญ่จะยกกำลังมารุมโจมตี
เขาต้องทำให้ไดเมียวของห้าประเทศใหญ่สบายใจ เพราะฉะนั้นการใช้เงินจึงเป็นสิ่งจำเป็น อย่างไรเสียเงินก็ไม่ใช่ของเขา ใช้ไปก็ใช้ไปเถอะ