กายลับเดินเข้าไป ยื่นมือเก็บหยดเลือดทั้งสามกลับมา แล้วส่งให้หลินไป๋
หลินไป๋ยื่นมือรับมา กำลังจะตรวจดู ทว่าจู่ ๆ ก็ชะงักไป
เขาเงยหน้าขึ้น มองไปทางทิศตะวันออก
แทบจะในเวลาเดียวกัน กายลับแห่งพลังที่มีสีหน้าเรียบเฉยก็หันไปมองทิศทางเดียวกัน
“นี่... เกิดอะไรขึ้น?”
“กำลังมองอะไรกัน?”
หงหนานยังคงตะลึงกับภาพสัตว์ยักษ์สีชาดถูกสังหารในพริบตา เมื่อเห็นหลินไป๋กับสัตว์ประหลาดตัวนั้นมีท่าทีเช่นนี้ จึงเอ่ยถามขึ้นโดยไม่รู้ตัว
ยังไม่ทันสิ้นเสียง พื้นใต้เท้าของเธอก็เริ่มสั่นไหวเบา ๆ
แรงสั่นสะเทือนยิ่งถี่ขึ้นเรื่อย ๆ และรุนแรงขึ้นทุกขณะ
เสียงต้นไม้โค่นล้มครืนดังมาจากป่าเขาไกลออกไป
กลิ่นอายอันใหญ่โตและกดดันยิ่งกว่าสิงโตโลหิตกำลังใกล้เข้ามาจากทิศนั้นอย่างรวดเร็ว
ใบหน้าของหงหนานพลันซีดเผือด
กลิ่นอายนี้...
ท่านแม่!
สัตว์พิทักษ์แห่งเผ่าหนามโลหิต—งูยักษ์มารทมิฬ!
ก่อนจะเห็นสิงโตโลหิตตาย เธอเคยเฝ้าหวังอย่างยิ่งว่ามารดาจะพางูยักษ์มารทมิฬมาช่วยเธอ
แต่ตอนนี้ เพียงคิดถึงเรื่องนั้นก็ทำให้เธอหวาดกลัวจนแทบสิ้นสติ
จบสิ้นแล้ว
......
อีกด้านหนึ่ง
หงเย่พานักรบชั้นยอดหลายสิบคนของเผ่าหนามโลหิตวิ่งฝ่าป่าไปอย่างรวดเร็ว
ข้างกายเธอมีอสรพิษยักษ์สีดำสนิทเลื้อยไปตามทาง ไม่ว่าจะเป็นก้อนหินยักษ์หรือต้นไม้โบราณที่มันผ่าน ล้วนถูกบดขยี้จนแหลกละเอียด
“หัวหน้า กลิ่นอายของสิงโตโลหิต... หายไปแล้วขอรับ” สมาชิกเผ่าคนหนึ่งซึ่งมีหน้าที่สำรวจเส้นทางวิ่งมาหาหงเย่ สีหน้าเคร่งเครียด