“ปราณกระบี่ของนายรุนแรงเกินไป” เสียงชราภาพเสียงหนึ่งดังขึ้นข้างกาย
ผู้อาวุโสเสิ่นปรากฏตัวขึ้นกลางลานโล่งตั้งแต่เมื่อใดไม่ทราบ มือไพล่หลัง สีหน้าขบขันขณะมองลู่ฉางหยวน
“เด็กสาวคนนี้เป็นร่างอวตารของต้นกำเนิดของโลก”
“โลกใบนี้อ่อนแอเกินไป ร่างของเธอก็อ่อนแอเกินไปเช่นกัน จึงรับเจตจำนงกระบี่ของนายไม่ไหว”
“นายกำลังเอาขวานผ่าฟืนมาแทนมีดผ่าตัด” ผู้อาวุโสเสิ่นกล่าวกับลู่ฉางหยวน
ลู่ฉางหยวนปักกระบี่ลงกับพื้น รอยแยกยาวนับร้อยเมตรพลันปรากฏบนผืนดิน
“ถ้าเก่งนักก็ลองทำเองสิ” ลู่ฉางหยวนตอบอย่างหงุดหงิด
ผู้อาวุโสเสิ่นไม่สนใจเขา แล้วหันไปมองหลินไป๋
“สิ่งที่ฝังอยู่ในตัวภรรยาของนายเรียกว่าตะปูดับต้นกำเนิด”
หลินไป๋ยืนนิ่ง หูผึ่งฟัง
“ของสิ่งนี้ไม่ใช่สิ่งที่อยู่ในฟ้าดินของพวกนาย”
“เป็นสิ่งที่ยอดฝีมือจากโลกผู้บำเพ็ญใช้ทำลายรากฐานของโลกใบหนึ่ง”
ผู้อาวุโสเสิ่นอธิบายอย่างไม่รีบร้อน
“มันกัดกินต้นกำเนิดโดยเฉพาะ เมื่อฝังเข้าไปแล้วก็ไม่มีทางแก้”
หลินไป๋เดินไปหยุดตรงหน้าผู้อาวุโสเสิ่น ก่อนก้มเอวคารวะอย่างนอบน้อม
“ขอท่านผู้เฒ่าช่วยภรรยาของผมด้วย ขอเพียงช่วยเธอได้ ไม่ว่าจะให้ผมทำอะไร ผมก็ยินดี”
ในเมื่อชายชราเปิดปากอธิบาย ย่อมต้องมีทางออกตามมาแน่
ผู้อาวุโสเสิ่นรับการคารวะนั้นไว้
“เจ้านี่หัวไวไม่เบา” ผู้อาวุโสเสิ่นยิ้ม
“ช่วยได้ก็จริง”
“แต่ร่างกายนี้คงรักษาไว้ไม่ได้แล้ว”
ต้นกำเนิดของโลกถูกตะปูดับต้นกำเนิดปนเปื้อนไปแล้ว
หากต้องการให้เธอมีชีวิตอยู่ ก็ทำได้เพียงตัดใจ