ร่างของหญิงสาวผอมแห้ง เสื้อผ้าผ้าหยาบตัวใหญ่คลุมร่างจนดูโคร่ง
แต่รูปร่างหน้าตาของเธอ...ชวนให้หวาดผวา
เค้าโครงใบหน้าพังยับเยิน
บนใบหน้า ลำคอ กระทั่งหลังมือทั้งสองข้างที่ยันอยู่กับพื้น แทบไม่มีผิวหนังส่วนไหนสมบูรณ์เลย
แก้มซ้ายมีแผลฉีกลึกจนเห็นกระดูก ลากยาวจากขมับลงมาถึงคาง
ใบหน้าส่วนล่างเต็มไปด้วยรอยแผลไหม้เล็ก ๆ เป็นจุดถี่ยิบ แม้แต่ริมฝีปากก็แหว่งไปชิ้นหนึ่ง
ต้องผ่านการต่อสู้ที่โหดร้ายเพียงใด ถึงทิ้งบาดแผลไว้บนร่างคนเป็นได้มากมายขนาดนี้?
คนที่ถูกฉีกทึ้งซ้ำแล้วซ้ำเล่าเช่นนี้ยังมีชีวิตอยู่ได้ ก็นับเป็นปาฏิหาริย์แล้ว
หลินไป๋คิดเงียบ ๆ
“คุณจะซื้อของหรือ?”
น่าประหลาดที่เสียงของหญิงสาวไพเราะมาก
นุ่มนวล อ่อนหวาน ตรงกันข้ามกับรูปลักษณ์โดยสิ้นเชิง
“ใช่”
“พรืด”
เสียงหัวเราะเยาะแหลมบาดหูดังมาจากแผงข้าง ๆ
แผงนั้นเป็นแท่นสูงที่ประกอบขึ้นจากลังโลหะหลายใบ
เจ้าของแผงเป็นมนุษย์ต่างเผ่าร่างอ้วนท้วม
ท่อนบนคล้ายมนุษย์ แต่ท่อนล่างมีขาเปลือกแข็งหนาใหญ่คล้ายตะขาบ
มนุษย์ต่างเผ่าตัวนั้นใช้ขาปล้องสองข้างคีบเนื้อดิบเปื้อนเลือดชิ้นหนึ่งยัดเข้าปาก เคี้ยวจนปากแดงฉานไปหมด
เขาโน้มท่อนบนเข้ามา ดวงตาขุ่นเหลืองคู่นั้นกวาดมองหลินไป๋ตั้งแต่หัวจรดเท้า
“ไอ้หนุ่ม เพิ่งมาใหม่สินะ”
“กล้าซื้อของจากเธอด้วยหรือ?”
......
หลินไป๋หันไปมองเจ้าของแผงอย่างสงสัย
“หมายความว่าไง?”