“ขอโทษด้วย ของสิ่งนี้ยังไม่ตรงตามที่ผมต้องการ” หลินไป๋โบกมืออย่างไม่ใส่ใจ “ผมขอดูอย่างอื่นก่อน”
พูดจบ เขาก็หันหลังเดินจากไป
แต่แล้วแขนเสื้อกลับถูกดึงจนตึง
หญิงสาวยื่นมือมาคว้าตัวเขาไว้
หลินไป๋ชะงักฝีเท้า หันไปมอง แววตาเย็นเยียบลง
ผู้หญิงคนนี้เป็นอะไรไป?
ถ้าไม่ใช่เพราะกฎของตลาดห้ามซื้อขายกันอย่างเด็ดขาด
พฤติกรรมแบบนี้ของเธอ ถ้าเกิดขึ้นข้างนอก เขาคงลงมือไปแล้ว
“คุณจะทำอะไร?”
หญิงสาวดูเหมือนจะถูกสายตานั้นทำให้ตกใจ จึงรีบปล่อยมือที่คว้าแขนเสื้อของหลินไป๋
เธอเงยหน้าที่เต็มไปด้วยบาดแผลฉีกขาดขึ้น แล้วเอ่ยอย่างร้อนรนว่า
“คุณผู้ชาย คุณกำลังมองหาวัสดุที่รองรับพลังศรัทธาได้มากพอใช่ไหมคะ?”
หลินไป๋ชะงัก
ฟังจากที่พูด...ยังมีทางเป็นไปได้หรือ?
เขาพยักหน้า “ใช่ คุณรู้ไหมว่าหาได้ที่ไหน?”
หญิงสาวชี้ไปยังก้อนหินสีเทาหม่นบนพื้นทันที
“มันค่ะ หินเรืองแสงใช้ได้”
หลินไป๋ขมวดคิ้ว
ผู้หญิงคนนี้มีปัญหาทางสมองหรือไง?
ก็บอกไปแล้วว่าวัสดุของเธอใช้ไม่ได้ ทำไมยัง...
เขาถอนหายใจ ก่อนพูดขึ้นอีกครั้ง
“วัสดุที่ผมต้องการ อย่างน้อยต้องเก็บพลังศรัทธาของคนหนึ่งหมื่นคนได้”
“ก้อนนี้ใช้ไม่ได้”
“ก้อนนี้ใช้ไม่ได้ค่ะ” หญิงสาวส่ายหน้ารัว “แต่ในโลกของฉันมีของที่ใช้ได้”
เธอก้มลงเก็บก้อนหินขึ้นมา แล้วยื่นให้หลินไป๋
“คุณดูสิ หินเรืองแสงก้อนนี้เป็นเศษที่ฉันเคาะออกมาจากหินก้อนใหญ่ทั้งก้อนตามใจเลยค่ะ”
“ในโลกของฉัน ของแบบหินเรืองแสงมีมากมายเหลือเฟือ”
“ยิ่งหินเรืองแสงก้อนใหญ่ ก็ยิ่งเก็บพลังศรัทธาได้มาก”
เธอเงยหน้ามองเขา แววตาเผยความร้อนรน