หลินไป๋รู้สึกยินดีขึ้นมา
ดูท่าจะมาถูกที่แล้ว
“ที่นี่มีวัสดุที่รองรับพลังศรัทธาได้ไหม?”
ใบหน้าที่ก่อตัวจากโลหะเหลวกระตุกบิดเบี้ยวเล็กน้อย
“ของแบบนี้หาได้ไม่บ่อยในเขตวงแหวนรอบนอกหรอก”
“รูปปั้นเทพแสงริบหรี่บนแท่นหินนั่นใช้ได้”
“แต่ประสิทธิภาพไม่ค่อยดีนัก เก็บพลังศรัทธาของคนได้มากสุดแค่ 50,000 คนเท่านั้น ถ้ามีพลังศรัทธามากเกินไป มันก็จะพังทลาย”
50,000 คน?
ดีกว่าไม่มีอะไรเลย
เลื่อนขั้นเป็นลำดับ 4 ก่อน แล้วค่อยหาทางจัดการเรื่องระดับที่สูงกว่านี้ทีหลังก็ได้
“ขายเท่าไร?”
“กฎของโลกที่แฝงพลังแห่งการทำลายล้าง”
“หรือไม่ก็พิกัดมิติที่มีขนาดตั้งแต่โลกระดับสูงขึ้นไปสามแห่ง” ใบหน้าที่แผงลอยจำลองขึ้นจับจ้องหลินไป๋เขม็ง
เปลือกตาของหลินไป๋กระตุก
มีคำศัพท์ที่ไม่เคยได้ยินอีกแล้วสองคำ
กฎของโลก เขาพอเข้าใจได้
แต่ขนาดโลกระดับสูงนี่หมายความว่าอย่างไร?
หรือว่าโลกแต่ละใบจะมีขนาดไม่เท่ากัน?
แล้วโลกแดนรกร้างที่เขาอยู่มีขนาดระดับไหนกัน?
โลกเงามืดที่เพิ่งยึดมาได้ล่ะ?
เขากดข้อสงสัยเหล่านั้นไว้ในใจชั่วคราว ตอนนี้ข้อมูลที่รู้เกี่ยวกับเรื่องพวกนี้มีน้อยเกินไป คิดต่อไปก็ไม่มีประโยชน์
“แต่แค่รองรับพลังศรัทธาของคนได้ 50,000 คนเองนะ ขายแพงขนาดนี้เลยเหรอ?”
พ่อค้าแผงลอยหัวเราะออกมาทันที
“น้องชาย เพิ่งมาถึงโลกนี้ได้ไม่นานสินะ”
“หมายความว่ายังไง?” หลินไป๋ระแวดระวังขึ้นมาทันที
“ไม่ต้องกังวล ฉันไม่ได้มีเจตนาอื่น แค่แปลกใจที่นายไม่รู้จักรูปปั้นเทพแสงริบหรี่เท่านั้น”