“แต่ปัญหาคือ เขาเป็นถึงนักเล่นแร่แปรธาตุระดับตำนาน เคยเห็นวิชาแบบไหนมาบ้างแล้ว? จะทำให้เขาประทับใจน่ะยากมาก”
หลินไป๋นึกอะไรขึ้นมาได้
วิชางั้นหรือ?
เขาไม่มีสิ่งนั้น
แต่ถ้าแค่ต้องทำให้ปรมาจารย์ท่านนี้ประทับใจ... เขาก็พอจะรู้แล้วว่าต้องทำอย่างไร
“พาผมไปพบเขา”
“ตอนนี้เลยหรือ?” เฉียนตัวลังเลเล็กน้อย “ปรมาจารย์กุสตาฟอารมณ์แปรปรวนมาก แถมเกลียดคนที่ทำให้เสียเวลา”
“ถ้าคุณไม่มีอะไรที่ทำให้เขาประทับใจได้ เกรงว่า...”
“แค่พาผมไปก็พอ” หลินไป๋กล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
……
ครึ่งชั่วโมงต่อมา
ทั้งสองมาถึงหน้าหอแปรธาตุสีดำสนิททั้งหลัง รูปทรงเรียบง่ายเก่าแก่
หอแห่งนี้ไม่มีประตู เป็นเนื้อเดียวกันทั้งหลัง ผิวด้านนอกเรียบเนียนราวกับกระจก
เฉียนตัวเดินไปหน้าหอ กระแอมเบา ๆ ก่อนประสานมือคารวะตัวหออย่างนอบน้อม
“ท่านปรมาจารย์กุสตาฟผู้ทรงเกียรติ ศิษย์เฉียนตัวมีเรื่องขอเข้าพบ”
หอแปรธาตุไร้ปฏิกิริยา
เฉียนตัวกระอักกระอ่วนเล็กน้อย จึงเรียกอีกครั้ง
ยังคงเงียบงัน
“เห็นไหม ผมบอกแล้ว” เฉียนตัวยักไหล่ “ปรมาจารย์ไม่อยากพบใคร ต่อให้ใครมาก็ไม่มีประโยชน์”
ขณะที่เขากำลังจะลากหลินไป๋จากไป เสียงหญิงสาวเย็นชาเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากภายในหอ
“มีธุระอะไร?”
เงาร่างของหญิงสาวรูปร่างสูงโปร่ง สวมเสื้อคลุมรัดรูปสีเงินขาว ค่อย ๆ ปรากฏขึ้นบนผิวหอสีดำสนิท ราวกับกำลังก้าวขึ้นมาจากผิวน้ำ
ที่หน้าอกของเธอประดับตราเงิน สลักรูปดวงดาวเจ็ดดวง บ่งบอกสถานะนักเล่นแร่แปรธาตุขั้นเจ็ด