“ติ๊ง”
แท่นหยุดลง
ภาพตรงหน้าทำให้หางตาของหลินไป๋กระตุก
ที่นี่คือห้องทดลองขนาดมหึมา
หรือจะพูดให้ถูกก็คือ กองขยะ
ของเหลวหลากสีไหลนองไปทั่วพื้น พร้อมฟองอากาศประหลาดที่ผุดขึ้นมา
ชิ้นส่วนหุ่นเชิดแปรธาตุที่ยังสร้างไม่เสร็จกองพะเนินเป็นภูเขาลูกย่อม
กระดาษหนังแกะนับไม่ถ้วนซึ่งวาดวงเวทซับซ้อนถูกทิ้งเกลื่อนพื้น บางแผ่นยังมีรอยเท้าเหยียบอยู่หลายรอย
กลางห้องทดลอง ชายชราในชุดคลุมสีขาว ผมยุ่งเหยิงราวกับรังนก กำลังฟุบอยู่บนโต๊ะทดลองขนาดใหญ่
เขาก้มหน้าขีดเขียนลงบนกองผลึกที่เปล่งแสงสีฟ้าเรืองรอง
“อาจารย์”
ฟีโอนาเดินเข้าไปหา เอ่ยขึ้นอย่างนอบน้อม
ชายชราไม่สนใจเธอ ยังคงเขียนอย่างรวดเร็วไม่หยุด
ปากก็พึมพำไม่ขาด
“ไม่ถูก ไม่ถูก จุดพลังงานขัดแย้งกัน... บ้าจริง ความเข้ากันไม่ได้รุนแรงเกินไป...”
“ทำแบบนี้ได้อย่างไรกัน?”
ฟีโอนาเหลือบมองหลินไป๋ ใบหน้าฉายแววจนใจเล็กน้อย
หลินไป๋เดินไปที่โต๊ะทดลอง มองวงเวทซับซ้อนใต้ปลายปากกาของชายชรา
เพียงปรายตามอง แววตาก็เผยความตื่นตะลึงขึ้นมา
สมแล้วที่เป็นนักเล่นแร่แปรธาตุระดับตำนาน
วงเวทที่ชายชรากำลังวาดอยู่ คือวิชาประสานวงเวทอันซับซ้อนที่หลินไป๋เพิ่งใช้ไปเมื่อครู่ “การหลอมสร้างชีวิต!”
เขาใช้มันแค่ครั้งเดียว ชายชรากลับเรียนรู้ได้แล้วหรือ?
แม้ยังมีจุดผิดพลาดอยู่บ้าง แต่ถึง 90 เปอร์เซ็นต์ก็ถูกต้องสมบูรณ์
หลินไป๋ถึงกับสงสัยว่า ต่อให้เป็นจุดที่ผิด ขอเพียงให้ชายชราคนนี้มีเวลาสักสองสามวัน เขาก็คงอนุมานคำตอบที่ถูกต้องได้ด้วยตัวเอง