เขตตะวันตกของเมืองรุ่งอรุณ
สายลมพัดขยะตรงหัวมุมถนนปลิวว่อน
กระท่อมไม้สองข้างทางปิดประตูหน้าต่างสนิท
ทั้งถนนเงียบงันจนไม่มีแม้แต่เสียงสุนัขเห่า
อัศวินพิพากษา 200 นายในชุดเกราะหนักสีขาวทองตั้งขบวนปิดล้อมถนนทุกสาย
ง้าวยาวเย็นเยียบ เกราะกระทบกันส่งเสียงโลหะเย็นชา
อูร์ อัศวินลงทัณฑ์ คุกเข่าข้างหนึ่งอยู่กับพื้น ก้มศีรษะให้ชายร่างสูงเบื้องหน้าซึ่งสวมเกราะหนักคลุมมิดทั้งตัว
“ท่านซิวส์ ตรวจสอบข่าวสารเรียบร้อยแล้ว อาคารอิฐสีเทาสามชั้นข้างหน้านั่นคือจุดรวมพลขององค์กรนอกรีต ‘เพลิงปฐมกาล’”
ซิวส์ หัวหน้าหน่วยตัดสินที่ห้า
เขาใช้ดาบใหญ่สองมือยาวกว่าสองเมตรยันพื้น ใบดาบเปล่งแสงสีขาวร้อนระอุ
“แน่ใจหรือ?” เสียงทุ้มอู้อี้ดังมาจากใต้หน้ากากของซิวส์
“แสงศักดิ์สิทธิ์บอกผมว่า ในบ้านโทรม ๆ หลังนั้นไม่มีชีวิตอยู่แม้แต่น้อย กระทั่งหนูสักตัวก็ไม่มี”
อูร์ก้มศีรษะต่ำกว่าเดิม จนหน้าผากแนบกับแผ่นหินเย็นเฉียบ
“แน่ใจขอรับ แต่ท่าน เรื่องนี้มีพิรุธ” อูร์รีบรายงาน
“พวกเราเข้ามาในเมืองได้ครึ่งวันแล้ว ทั่วทั้งเมืองรุ่งอรุณเงียบผิดปกติเกินไป”
“สาวกนอกรีตที่ในข่าวลือพูดถึงกันครึกโครมกลับหายไปอย่างไร้ร่องรอย”
“แม้แต่จุดชุมนุมใหญ่ที่สุดแห่งนี้ก็ยังว่างเปล่า”
ซิวส์กำด้ามดาบใหญ่ตรงโกร่งดาบ แล้วยกมันขึ้นจากพื้น
แผ่นหินใต้เท้าแตกร้าวดังกร๊อบ
“มีพิรุธหรือ?” ซิวส์แค่นเสียง น้ำเสียงแฝงความดูแคลนจากที่สูง
“พวกเรามาในนามแห่งเทพผู้ทรงอำนาจ พวกหนูสกปรกที่ซ่อนอยู่ในท่อระบายน้ำพอเห็นแสงสว่างแล้วจะกล้าไม่หลบซ่อนหรือ?”