หึ่ง——
เสียงหวีดแหลมดังขึ้นเป็นครั้งที่สอง ตามมาด้วยเสียงสั่นระรัวถี่กระชั้นราวห่าฝน
อูร์ก้าวฉับ ๆ ไปยังระฆังสัมฤทธิ์สูงตระหง่าน ก่อนแนบฝ่ามือลงบนผิวระฆังเย็นเฉียบ
กระแสข้อมูลอันบ้าคลั่งไหลทะลักเข้าสู่สมองของเขาตามรอยประทับวิญญาณ
ข่าวสารส่งมาจากเมืองรุ่งอรุณ
เมืองบริวารที่อยู่ใกล้นครศักดิ์สิทธิ์ที่สุด และมีขนาดใหญ่ที่สุด
“เขตตะวันตกของเมืองรุ่งอรุณ... มีกลุ่มนอกรีตปรากฏตัว”
“ชื่อว่าเพลิงปฐมกาล”
“แสดงปาฏิหาริย์ ตัดเนื้อตายงอกกระดูกขาว... รวมผู้คนได้สามพันคนในเวลาไม่กี่วัน...”
“ตั้งตนเป็นเทพ!”
ถ้อยคำสั้น ๆ เพียงไม่กี่ประโยคทำให้อูร์รู้สึกราวกับวิญญาณของตนสั่นสะท้านตามไปด้วย
ตั้งตนเป็นเทพงั้นหรือ?
ในที่ที่ห่างจากบัลลังก์เทพไม่ถึง 200 กิโลเมตรเนี่ยนะ?
ปฏิกิริยาแรกของอูร์คือคิดว่าเหลวไหล
บนโลกนี้ ต่อให้เป็นปีศาจระดับล้างโลกที่ยึดครองเขตหวงห้ามปนเปื้อน ก็ยังไม่กล้าชูธง “เทพเจ้า” ต่อหน้าต่อตานครศักดิ์สิทธิ์
แต่ไม่นาน เขาก็จับคำสำคัญอีกคำหนึ่งในข่าวสารได้
ตัดเนื้อตาย งอกกระดูกขาว รวมผู้คนได้สามพันคน
นี่มัน... กำลังเผยแผ่ศาสนาหรือ?!
อูร์รู้สึกคอแห้งผาก
ในนครศักดิ์สิทธิ์ การเป็นคนนอกรีตมีโทษถึงตาย แต่บาปหนักหนาที่สุดซึ่งไม่มีวันให้อภัย คือการแย่งชิงศรัทธา!
ไม่ว่าเมืองใด ต่อให้มีเพียงเมล็ดพันธุ์แห่งศรัทธาที่ดูคล้ายตราเผ่าปรากฏขึ้น ก็จะถูกกวาดล้างจนราบคาบทันที
แล้วตอนนี้กลับมีคนกล้าตั้งลัทธิในเมืองรุ่งอรุณงั้นหรือ?
แถมยังชักชวนคนมาได้ถึงสามพันคนแล้ว!