หลินไป๋ไม่ขยับเท้าแม้แต่น้อย เขาถีบขาขวาไปด้านหลัง ออกแรงจากเอวและแผ่นหลัง แล้วเหวี่ยงหมัดตรงเข้าใส่ใบหน้าของสัตว์ประหลาดตัวหน้าสุด
เสียงหมัดแหวกอากาศกรีดร้อง
สัตว์ประหลาดตัวหน้าสุดไม่ทันแม้แต่จะส่งเสียงร้องโหยหวน ศีรษะกว่าครึ่งก็ยุบหายไปพร้อมกับหมัด เศษกระดูกปะปนกับเมือกสีม่วงดำกระเด็นกระจายไปทั่ว
ร่างมหึมาพุ่งทะลุกำแพงหินข้าง ๆ แล้วฝังติดอยู่ในรอยแยก กลายเป็นกองเนื้อเละ
สัตว์ประหลาดอีกสองตัวใช้กรงเล็บหน้าเกาะพื้นแน่น ลากเป็นรอยยาว
พวกมันหยุดชะงักพร้อมกัน ส่งเสียงคำรามต่ำ ๆ อย่างระแวดระวังจากลำคอ ท่าทางเหมือนกำลังถอยหนี
หลินไป๋ก้าวไปข้างหน้า มือขวากางนิ้วทั้งห้า แล้วกดลงอย่างหนักหน่วง
พลังวารีหนักอันมหาศาลถาโถมลงมาประหนึ่งภูเขาถล่ม
กร๊อบ!
กระดูกสันหลังของสัตว์ประหลาดทั้งสองหักงอ ท้องแนบติดพื้น อวัยวะภายในถูกบีบทะลักออกมาทางปากและจมูกจนหมด
“อ่อนแอขนาดนี้เลยหรือ?”
หลินไป๋ชักมือกลับ สะบัดคราบเลือดเปื้อนหลังมือออกไป ก่อนก้มสำรวจซากที่กองอยู่ใต้เท้า
เขาค่อนข้างประหลาดใจ
กระดาษหนังแกะลอยออกมาจากส่วนลึกของจิตสำนึก
หน้ากระดาษว่างเปล่าอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนผ่านไปหลายวินาที ตัวอักษรสีทองหม่นสองบรรทัดจึงค่อย ๆ ปรากฏขึ้นอย่างอึกอัก
[ท่านหลินไป๋ผู้ยิ่งใหญ่ พื้นที่แห่งนี้อยู่นอกขอบเขตการให้บริการในปัจจุบันของผม]
[ขอแนะนำให้ท่านใช้หมัดวัดสัจธรรม และโปรดใช้กำลังจัดการทุกสิ่งที่ไม่ยอมศิโรราบ]
หลินไป๋หัวเราะหึอย่างพูดไม่ออก
ที่จริงก่อนเข้าหอคอยกลับหัว เขาถามย้ำข้อมูลกับกระดาษหนังแกะหลายรอบแล้ว