เมื่อเห็นภาพตรงหน้า โม่ซิวก็หัวเราะออกมาทันที
“แกจะยื้อได้นานแค่ไหน?”
มู่เหอยกใบหน้าที่เปื้อนเลือดขึ้น
“จนกว่าแกจะไสหัวไป”
“มู่เหอ อดทนไว้!”
ซิงหรงเลิกฟันกระดูกข้อมือของเยวียน แล้วลากดาบยักษ์วกกลับไปยังกลุ่มเมฆดำ
เปลวเพลิงศักดิ์สิทธิ์พวยพุ่งจากด้านหลัง ดันเกราะหนักให้ถึงขีดสุด
“ฉันจะทำลายน้ำตกเลือดก่อน!”
โม่ซิวยืนอยู่กลางเมฆโลหิต ไม่ถอยแม้แต่ก้าวเดียว
“เข้ามา”
เขายกแขนขวาขึ้น
เปลวเพลิงมารที่ม้วนตัวพลุ่งพล่านรวมกันเบื้องหน้า กลายเป็นกรงเล็บยักษ์สีดำกว้างหลายสิบจั้ง ก่อนตะปบใส่ดาบยักษ์ที่ฟาดลงมา
ดาบยักษ์ฟันลึกเข้าไปในกรงเล็บดำครึ่งฉื่อ คมดาบก็ไม่อาจกดลึกลงไปได้อีก
ซิงหรงถูกกรงเล็บยักษ์ผลักถอยหลัง แผ่นหลังชนม่านแสงศักดิ์สิทธิ์จนคลื่นระลอกใหญ่แผ่กระจายไปรอบด้าน
เกราะอกสีเงินสว่างมีรอยบุบลึกห้ารอย
กรงเล็บดำที่โม่ซิวควบแน่นขึ้นก็ถูกแสงดาบฟันจนเกิดรอยแยกหลายแห่ง เปลวไฟดำพุ่งทะลักออกมาตามรอยแยก
ซิงหรงกำลังจะไล่ตาม เสียงตวาดของเซวียถิงก็ดังขึ้นเสียก่อน
“อย่าตามไป!”
“ปล่อยให้ฉันจัดการ!”
วินาทีถัดมา ราชสำนักเทพแห่งนครศักดิ์สิทธิ์เบื้องล่างพลันสว่างวาบ
ลวดลายค่ายกลนับไม่ถ้วนหมุนเวียนอย่างรวดเร็วภายใต้การควบคุมของเซวียถิง
พลังศรัทธาอันไร้ขอบเขตถูกรวบรวมขึ้นกลางอากาศ
แล้วหลั่งไหลมารวมกันรอบกายเซวียถิง
โม่ซิวมองภาพนั้น เสียงหัวเราะพลันหยุดลง สีหน้าค่อย ๆ เคร่งขรึมขึ้น
“เอาพลังศรัทธาที่ทั้งเมืองสะสมมานานนับพันปีมาโจมตี”
“เซวียถิง แกนี่ใจกว้างจริง ๆ”
“หุบปาก!”
เซวียถิงกดฝ่ามือทั้งสองลง