หลินไป๋ยิ้ม ดวงตาจับจ้องกู้ชางหลานอย่างเป็นประกาย “วิชาเล่นแร่แปรธาตุในหนังสือเล่มนี้ ผมมีสิทธิ์เลือกได้ตามใจใช่ไหมครับ”
กู้ชางหลานมองดวงตาคู่นั้นที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น
เนิ่นนาน เขาถอนหายใจยาว
“ได้”
“ในเมื่อเป็นเส้นทางที่คุณเลือก ผมก็จะไม่ขวาง”
หลินไป๋ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก
กู้ชางหลานเป็นทั้งอาจารย์ที่ดีและคนดี แต่ไม่ใช่นักธุรกิจที่ดีอย่างแน่นอน
ในเมืองศิลาดำ ทรัพย์สินถึง 99% อยู่ในมือของคนเขตเมืองชั้นใน
หวังจะขายน้ำบริสุทธิ์ทำเงินน่ะหรือ? ฝันไปเถอะ
คนเขตเมืองชั้นนอกแค่เอาชีวิตให้รอดก็เหนื่อยจะแย่แล้ว น้ำอะไรก็ช่าง ขอแค่มีให้ดื่มก็พอ ใครจะสนว่าสะอาดบริสุทธิ์หรือไม่
หาเงินจากคนจนได้แค่พอประทังชีวิต แต่หาเงินจากคนรวย......ถึงจะร่ำรวยมหาศาล
......
หนึ่งชั่วโมงต่อมา กู้ชางหลานเริ่มแยกส่วน[วงเวททำลายพลังวิญญาณ]
งานนี้ต้องอาศัยฝีมืออย่างยิ่ง ต้องสลักลวดลายขนาดจิ๋วบนพื้นผิวโค้งที่มีเส้นผ่านศูนย์กลางไม่ถึง 9 มิลลิเมตร
พลาดเพียงนิดเดียวก็อาจทำให้รูปทรงตามหลักอากาศพลศาสตร์เสียหาย กระสุนจะปลิวสะเปะสะปะ หากทำให้น้ำหนักภายในเสียสมดุล ก็จะระเบิดคารังจนตัวเองตาย
ข่าวดีคือการกระตุ้นวงเวทนี้ไม่จำเป็นต้องใช้พลังวิญญาณหมุนเวียน เพียงผนึกพลังวิญญาณไว้ขณะสลักก็พอ
สำหรับหลินไป๋ผู้มี “การควบคุมร่างกายอย่างสมบูรณ์” การลงมือทำจริงยังยากน้อยกว่าวิชาแสงสว่างเสียอีก!