ยังไม่ถึงสิบนาที
ต้องรีบแล้ว
หลินไป๋ออกจากห้องทำงาน แล้วในที่สุดก็พบสิ่งที่ตามหาอยู่ในอีกห้องหนึ่งตรงสุดทางเดิน
มันคือบ่อน้ำหมึกสีดำประหลาดแห่งหนึ่ง
ขอบบ่อมีรูปร่างไม่เป็นระเบียบ ราวกับมีใครใช้กำลังขุดลงบนพื้นอย่างดื้อดึง
ภายในบ่อไร้ระลอกคลื่น ของเหลวข้างในแทนที่จะเรียกว่าน้ำ เรียกว่าหมึกดำข้นเหนียวบางชนิดยังจะเหมาะกว่า
ผิวสีหมึกสะท้อนประกายลึกล้ำ ราวกับออบซิเดียนที่เรียบลื่นแวววาว
ถึงกับสะท้อนภาพเต็มตัวของหลินไป๋ได้อย่างสมบูรณ์แบบ
หลินไป๋ขมวดคิ้วน้อย ๆ ก่อนจะควานหาไม้ท่อนหนึ่งจากมิติกลลวงขึ้นมาอย่างส่ง ๆ
เขาลองหยั่งไม้ลงไปกวนน้ำในบ่อ
สัมผัสที่ได้หนักอึ้งเกินคาด
เมื่อยกท่อเหล็กขึ้น ของเหลวสีหมึกกลับถูกดึงยืดติดขึ้นมาเป็นเส้นดำยาว
มันห้อยอยู่กลางอากาศครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ ขาดและร่วงกลับลงบ่อ
“นี่มันอะไรกัน”
หลินไป๋พึมพำเสียงต่ำ แววประหลาดใจวาบผ่านดวงตา
หมึกประหลาดในบ่อตรงหน้ามีอยู่มากเกินไป จะขนไปทั้งหมดก็เป็นไปไม่ได้
แต่หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ด้วยหลักการที่ว่า ‘มาแล้วต้องได้อะไรติดมือกลับไปบ้าง’ หลินไป๋ก็ยังควานหาขวดแก้วเปล่าขนาดเล็กจากมิติกลลวง
เขาค่อย ๆ ขูดหมึกเหนียวข้นขึ้นมาใส่ขวด แล้วเก็บไว้อย่างดี
เอากลับไปค่อยศึกษาให้ละเอียด
เมื่อทำทุกอย่างเสร็จ หลินไป๋ก็เดินไปที่ขอบบ่อแล้วก้มลง
[04 นาที 27 วินาที]
หลินไป๋จ้องตัวเลขที่กำลังนับถอยหลังตรงมุมขวาล่างของจอตา
เมื่อครู่เขาเสียเวลาไปหลายนาที ทั้งตอนหาห้องนี้และตอนเก็บหมึกดำ