คาร์ลสังเกตเห็นสีหน้าของหลินไป๋ จึงรีบอธิบายเสียงดัง
“ลูกพี่! มันไม่ได้เว่อร์อย่างที่คุณคิด! มีข้อจำกัดอยู่เยอะ!”
“พวกเราสุ่มดึงความสามารถที่ผู้ตายมีอยู่แล้วมาได้แค่อย่างเดียว แถมต้องเป็นฉบับที่อ่อนลงด้วย!”
“ความแข็งแกร่งกับประโยชน์ใช้สอยของความสามารถนั้น ขึ้นอยู่กับดวงล้วน ๆ”
“ครั้งหนึ่งผมฆ่าเจ้าหมอนั่นที่ได้ชื่อว่าเป็นปรมาจารย์กระบี่ ผลคือความสามารถที่สุ่มได้กลับเป็นการเร่งการงอกของขนที่มือซ้าย!”
หลินไป๋ขมวดคิ้ว
แม้จะมีข้อจำกัดเรื่องการสุ่มและความสามารถที่อ่อนลง แต่นี่ก็ยังเป็นพรสวรรค์ในการช่วงชิงที่วิปริตอย่างยิ่ง
หากปล่อยให้อีกฝ่ายมีเวลาเติบโตมากพอ สักวันย่อมกลายเป็นตัวอันตรายอย่างยิ่ง
หากผู้คนในโลกนี้ล้วนมีศักยภาพเช่นนี้...
คำว่า “ผู้ถูกสวรรค์เลือก” ที่คาร์ลพูดถึงก็สมเหตุสมผลขึ้นมาจริง ๆ
“ลูกพี่ ผมสารภาพหมดแล้ว! ทุกอย่างที่คุณอยากรู้ ผมพูดออกมาหมดแล้ว!”
คาร์ลหมอบราบกับพื้นทั้งสี่ข้าง ทำท่าทางนอบน้อมอย่างที่สุด
“ผมคุ้นเคยกับที่นี่ดี! ให้ผมเป็นคนนำทางคุณได้! ทางไปตลาดหลุมสนิมเดินทางลำบาก มีรอยแยกมิติกระจายอยู่ทุกแห่ง ถ้ามีผม คุณจะได้ไม่ต้องลำบากมาก!”
หลินไป๋มองเขาเงียบ ๆ สีหน้าไร้อารมณ์
ภายในอาคารสำนักงานร้างตกอยู่ในความเงียบงัน
ผ่านไปครึ่งนาทีเต็ม แรงกดใต้เท้าของหลินไป๋จึงค่อย ๆ ผ่อนลงเล็กน้อย
“ขอบคุณที่ให้ข้อมูล” หลินไป๋กล่าวเสียงเรียบ
คาร์ลใจเต้นด้วยความยินดี
ในที่สุดก็หลอกผ่านไปได้แล้ว