กระดาษหนังแกะนิ่งเงียบสนิทหลังฟังจบ
เวลาผ่านไปกว่าหนึ่งนาทีเต็ม
สีเลือดบนหน้ากระดาษพลุ่งพล่านอย่างรุนแรง ตัวอักษรไม่เป็นระเบียบอีกต่อไป บิดเบี้ยวเสียจนแทบคลุ้มคลั่ง
[หลินไป๋ มีเรื่องหนึ่งที่ฉันต้องขอให้คุณช่วย]
หลินไป๋เลิกคิ้ว “เรื่องอะไร?”
[ฉันหวังว่าคุณจะหาวิธีพาผู้คนไปยังโลกอื่นจากที่นั่นได้]
[ต้องเป็นวิธีที่พาคนไปได้มาก ๆ]
[ถ้าเป็นไปได้... ขอให้พาคนทั้งโลกไปได้เลย!]
หลินไป๋จ้องตัวอักษรสีเลือดบรรทัดสุดท้ายบนกระดาษหนังแกะ ลมหายใจพลันสะดุด
ในห้องลับใต้ดิน มีเพียงเสียงเข็มนาฬิกากลไกเดินติ๊กต่อก ไม่มีเสียงอื่นแม้แต่น้อย
เขาถึงกับได้ยินเสียงหัวใจตัวเองที่กำลังพยายามข่มไว้
คำขอของกระดาษหนังแกะช่างบ้าคลั่งยิ่งนัก!
พาผู้คนทั้งโลกเข้าไปยังอีกโลกหนึ่งงั้นหรือ?
นี่ไม่ใช่การอพยพผู้ลี้ภัย แต่มันคือหายนะที่ทำลายกำแพงมิติอย่างสิ้นเชิง!
หากโลกหนึ่งสามารถเชื่อมต่อและข้ามไปยังอีกโลกได้ด้วยตัวเองอย่างเป็นระบบ จะเกิดอะไรขึ้น?
มีเพียงสงคราม
การปล้นชิงข้ามมิติอย่างโจ่งแจ้ง!
วิธีการเช่นนี้ เกรงว่ามีเพียงเทพเจ้าที่แท้จริงเท่านั้นจึงจะครอบครองได้
ที่สำคัญ กระดาษบ้า ๆ แผ่นนี้จะเอาของแบบนั้นไปทำอะไร?
จู่ ๆ หลินไป๋ก็นึกถึงคำเรียกโลกใบนี้ในแผนที่นำทางภายในจิตใจ ตอนที่เขากลับมายังโลกนี้
โลกแปรธาตุที่ถูกปนเปื้อน...
เขาเริ่มคาดเดาบางอย่างอยู่ในใจ
เมื่อเห็นหลินไป๋เงียบงัน ตัวอักษรสีเลือดบนกระดาษหนังแกะก็เปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว