หงเหลียนเป่าควันขาวที่ลอยออกจากปากกระบอกปืน ก่อนหันไปมองหลินไป๋ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย
“อย่ามัวเหม่อสิ นักเล่นแร่แปรธาตุ ฉันไม่อยากเสียผู้ช่วยฝีมือดีไปหรอกนะ”
ราตรียืนอยู่อีกฝั่ง ข้อมือสั่นไหวต่อเนื่อง
เลือดแข็งตัวกลางอากาศ กลายเป็นมีดบินสีเลือดสิบกว่าเล่ม เขาประสานมือทั้งสองแล้วฟาดไปข้างหน้า
มีดบินพุ่งเข้าใส่ฝูงค้างคาว ตัดผ่านพวกมันจนเกิดช่องว่างหลายแนว ราวกับเครื่องบดเนื้อ
หลินไป๋ขมวดคิ้ว กายลับแห่งพลังและกายลับแห่งความมืดปรากฏขึ้นพร้อมกัน ก่อนเปิดฉากสังหารอย่างดุเดือด
ไม่นาน ทุกคนก็พบว่ามีบางอย่างผิดปกติ
การต่อสู้ดำเนินต่อไปในหุบเขา
ค้างคาวมารกระหายเลือดที่ทะลักออกมาจากหน้าผายังคงมีไม่รู้จบ
ค้างคาวมารกระหายเลือดนับหมื่นตัวบินวนอยู่เหนือศีรษะ พันเกี่ยวกันไปมา หัวต่อหาง จนในที่สุดรวมตัวเป็นวังวนเนื้อและเลือดสีดำที่บดบังท้องฟ้า
......
“ไม่ไหว” หนิงเว่ยหลบอยู่ด้านหลัง หายใจหอบถี่
“ทางเดินนี้ยาวอย่างน้อยหลายร้อยเมตร แค่ต้านไว้ยังลำบาก อย่าว่าแต่จะผ่านไปเลย ถอยก่อนเถอะ กลับไป”
คนขายเนื้อพิงผนังหิน มือกุมรูแผลที่หน้าอกซึ่งมีเลือดซึมออกมา ขณะลากเท้าถอยหลังอย่างเชื่องช้า
หลินไป๋ไม่สนใจเสียงตะโกนของหนิงเว่ย
สายตาของเขามองข้ามพายุสีดำไป จับจ้องค้างคาวมารที่กำลังกัดแทะกายลับแห่งพลังอย่างบ้าคลั่ง
แววตาฉายความเข้าใจขึ้นวูบหนึ่ง
พลังจิตเริ่มเคลื่อนไหว นิ้วมือวาดลวดลายกลางอากาศไม่หยุด
เมื่อวิชาเปิดใช้งาน เขาก็ก้าวเท้าเดินไปข้างหน้าอย่างไม่ลังเล
“นายจะทำอะไร!” ใบหน้าซีดขาวของราตรีเต็มไปด้วยความงุนงง