ลูกน้องเกาศีรษะ ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง
“ใช่ เมื่อวานเจ้าหนุ่มนั่นลงมือคล่องแคล่วขนาดนั้น ใช้แต่วิชาหมัดเท้า ไหนจะมีเค้าของนักเล่นแร่แปรธาตุสักนิด?”
“เรื่องนี้จะมีอะไรเข้าใจผิดกันหรือเปล่า?”
จางซื่อหู่กลอกตา “เข้าใจผิดหรือ?”
“ก็มีโอกาสเป็นไปได้จริง ๆ”
ตลอดทั้งวันนี้ เขาเองก็ยิ่งคิดยิ่งรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล
พอลูกน้องพูดเรื่องนี้ขึ้นมาอีกครั้ง เขาก็อดคิดทบทวนไม่ได้
แต่ยังไม่ทันคิดได้กระจ่าง...
“ก๊อก ก๊อก ก๊อก”
เสียงเคาะประตูดังมาจากนอกลานบ้าน
จางซื่อหู่กับพวกพ้องชะงักพร้อมกัน สายตาจับจ้องไปยังประตูใหญ่ของลานบ้าน
ลูกน้องในเสื้อสั้นสีดำทำหน้าหงุดหงิด ตะโกนใส่คนข้างนอก
“ใครน่ะ? ดึกดื่นป่านนี้ยังมาหาถึงบ้าน อยากตายหรือไง?”
ด้านนอกไม่มีเสียงตอบรับ
เสียงเคาะประตูยังดังต่อเนื่อง
ทั้งหลายสบตากัน ต่างรู้สึกได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ
มือของพวกเขาเอื้อมไปจับด้ามอาวุธโดยไม่รู้ตัว
จางซื่อหู่ส่งสัญญาณด้วยสายตา ลูกน้องสองคนค่อย ๆ ลุกขึ้น แล้วเดินเข้าไปใกล้ประตูรั้ว
......
ทั้งสองเดินมาถึงหน้าประตู ลูกน้องเสื้อสั้นสีดำวางมือบนสลักประตู ก่อนหันกลับไปมองห้องโถงใหญ่
จางซื่อหู่กำด้ามดาบแน่น จ้องประตูไม้ผุพังบานนั้นเขม็ง
สลักไม้ถูกดึงออก บานพับประตูหนาหนักส่งเสียงเสียดสีทุ้มต่ำ
ลูกน้องทั้งสองชะงักค้างอยู่กับที่
ไร้เสียงแม้แต่น้อย ร่างของทั้งคู่ทรุดหงายลงราวกับกระสอบป่านที่ถูกควักกระดูกออก
เลือดพุ่งทะลักจากรอยบาดตรงลำคอของทั้งสอง ไหลซึมลงไปตามร่องระหว่างแผ่นหินเขียว
ราตรีด้านนอกประตูมืดมิด