หลินไป๋พ่นลมหายใจยาว ก่อนลืมตาขึ้น
ใช้เวลา 7 ชั่วโมง แม้จะเป็นวิชาขั้นศูนย์เหมือนกัน แต่การคาดการณ์วิชาประกายไฟกลับใช้เวลาสั้นลงมาก เมื่อเทียบกับวงเวทแลกเปลี่ยนสรรพสิ่งที่กินเวลาถึง 3 วัน
ตอนนี้สิ่งที่ต้องทำก็เหลือแค่รอ
จากขั้นตอนที่กระดาษหนังแกะใช้คาดการณ์วงเวทแลกเปลี่ยนสรรพสิ่งก่อนหน้านี้
การคาดการณ์ของมันไม่ได้มีแค่ทำให้หลินไป๋เชี่ยวชาญวิชาได้ในพริบตาเท่านั้น
แต่ยังช่วยปรับปรุงวิชาให้ดีขึ้นในระดับหนึ่งด้วย
เมื่อการคาดการณ์วิชาประกายไฟเสร็จสิ้น ก็น่าจะช่วยเติมเต็มช่องว่างด้านพลังต่อสู้ในตอนนี้ได้บ้าง
ท้องส่งเสียงร้องโครกครากสองครั้ง
ร่างกายมนุษย์ธรรมดาต้องอาศัยอาหารมาหล่อเลี้ยง ความอ่อนแรงเช่นนี้ทำให้เขารู้สึกไม่คุ้นเคย แต่ก็กลับรู้สึกมั่นคงอย่างประหลาด
เขาเดินไปหน้าเตา ยกฝาหม้อไม้เก่าคร่ำคร่าออก ข้างในมีเพียงแผ่นแป้งธัญพืชครึ่งชิ้นที่เย็นชืดแล้ว
คงเป็นสองแม่ลูกเฉินผีที่เก็บไว้ให้เขา
หลินไป๋ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพับแขนเสื้อขึ้นแล้วหยิบมีดทำครัวที่วางอยู่ข้าง ๆ
......
ฟ้าเริ่มมืด
เฉินผีสะพายตะกร้าไม้ไผ่ที่ว่างไปกว่าครึ่ง ก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามา ป้าเฉินตามหลังมา มือกำหญ้าดาวขมไว้กำหนึ่ง
สายตาของทั้งคู่กวาดผ่านโต๊ะไม้ บนนั้นมีอาหารสองจานที่ยังมีไอร้อนลอยกรุ่น
เฉินผีเบิกตากว้าง วางตะกร้าลงแล้วรีบเข้าไปใกล้โต๊ะ สูดจมูกฟุดฟิดแรง ๆ ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง
“พี่หลินไป๋ ทำกับข้าวเป็นด้วยหรือ?”
“พอทำได้อยู่บ้าง” หลินไป๋วางชามกับตะเกียบสามชุดให้เรียบร้อย แล้วเลื่อนเก้าอี้ออก “ไปล้างมือ กินข้าวกัน”
ป้าเฉินถูมืออย่างเก้ ๆ กัง ๆ แล้วเช็ดกับเสื้อสองที