หลินไป๋เล่าเรื่องตลาดหลุมสนิม หญิงมีแผลเป็น หินเรืองแสง และมารดาของสัตว์หุบเหวอย่างละเอียดตั้งแต่ต้นจนจบ
กระดาษหนังแกะเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนตัวอักษรสีเลือดจะค่อย ๆ ปรากฏขึ้น
[มารดาของสัตว์หุบเหวงั้นหรือ? ฉันเคยเจอเจ้านี่มาก่อน กลัวมันทำไม]
หลินไป๋ชะงักไป [นายเคยเจอด้วยหรือ?]
[อืม ระดับ 8 ที่แข็งแกร่งที่สุดนั่นสุกงอมเต็มที่ เป็นของชั้นเลิศ]
[ของทั่วไปก็ระดับ 6 ถึง 7]
[มันวิวัฒนาการด้วยการเกาะกินต้นกำเนิดของโลก จากสภาพโลกที่นายบรรยายมา เจ้านั่นอย่างมากก็ระดับ 7 เทียบเท่ากับลำดับ 3 ของฝั่งเรา]
หลินไป๋รู้สึกโล่งใจขึ้นมาบ้าง
เขามีไพ่ตายเป็นเพิ่มพลังเป็นหมื่นเท่า อีกทั้งยังมีความแข็งแกร่งทางกายล้วน ๆ ของผู้แทนปาฏิหาริย์ หากสู้กันจริง ๆ ตอนนี้เขาก็แตะขอบเขตของลำดับ 3 แล้ว คิดเป็นระดับ 7 พอดี
เจ็ดต่อเจ็ด อย่างน้อยก็ไม่ขาดทุน
“พลังต่อสู้ไม่ใช่ประเด็นสำคัญ ประเด็นสำคัญคือจำนวน”
“นายก็ได้ยินแล้ว คนและสิ่งมีชีวิตทั้งโลกถูกแม่ร่างตัวนั้นเปลี่ยนให้กลายเป็นร่างปรสิตไปหมด”
“กองทัพอสูรประหลาดไร้ที่สิ้นสุด พวกยอดฝีมือระดับ 6 ที่ไปก่อนหน้านี้ คงถูกถ่วงจนหมดแรงตายไปเอง”
ตัวอักษรสีเลือดบนกระดาษหนังแกะหยุดชะงักไปหนึ่งวินาที ก่อนจะพลุ่งไหลเร็วขึ้นทันใด ทุกถ้อยคำแฝงไว้ด้วยความดูแคลนและเยาะเย้ย
[นายเข้าใจตัวเองผิดไปหรือเปล่า?]
[ฉันถามหน่อย จุดแข็งที่สุดของนายคืออะไร?]
หลินไป๋ตอบโดยไม่ต้องคิด [ร่างกาย]
[ถูกต้อง] ตัวอักษรสีเลือดปรากฏขึ้นอย่างเชื่องช้า