หลินไป๋กัดฟัน แสร้งทำเหมือนเตรียมใจมาอย่างดี ก่อนจะโซซัดโซเซปีนขึ้นไปบนหลังคารถโดยสาร
เขาหลับตาแล้วตะโกนลั่น กระโจนออกไปยังป้ายโฆษณาที่ลอยอยู่กลางอากาศ
ความรู้สึกไร้น้ำหนักอย่างรุนแรงโอบคลุมร่างกายในพริบตา
ทันทีที่ร่างสัมผัสป้ายโฆษณา แรงโน้มถ่วงที่ตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิงก็ฉุดรั้งหลินไป๋เอาไว้
ร่างของเขาหมุนคว้างกลางอากาศหนึ่งร้อยแปดสิบองศา จากที่ “หัวทิ่มลง” กลายเป็น “เท้ายืนติดพื้น”
อาศัยแรงโน้มถ่วงนี้ หลินไป๋โซเซพุ่งทะลุหน้าต่างแตกของตึกสำนักงานที่กลับหัวอยู่
เขากลิ้งไปบนเพดานที่เต็มไปด้วยฝุ่นสองตลบ ก่อนจะหดตัวอยู่ตรงมุมห้องอย่าง “หวาดกลัว”
ใต้เสื้อคลุมขาดรุ่งริ่งของคาร์ล หนวดสีเทาดำสี่ห้าเส้นที่เต็มไปด้วยหนามแหลมพลันพุ่งออกมา
“แกะอ้วนไร้สมองจริง ๆ” น้ำเสียงของคาร์ลแฝงความโหดเหี้ยมอย่างไม่คิดปิดบัง
“ไอ้มือใหม่ ในโลกนี้ กฎข้อแรกคืออย่าไว้ใจใครเด็ดขาด”
“เนื้อหนังของแก ฉันขอรับไว้แล้วกัน!”
หนวดพุ่งฉีกอากาศตรงเข้าหาหัวใจและดวงตาของหลินไป๋
แต่ในขณะที่ปลายหนวดอยู่ห่างจากรูม่านตาของหลินไป๋เพียงครึ่งเมตร ความหวาดกลัวบนใบหน้าของเขาก็หายวับไป
“แกล้งจนเหนื่อยแล้ว”
เสียงหัวใจเต้นกระหึ่มดังอู้อี้ออกมาจากอกของเขา คลื่นลมสีขาวระลอกหนึ่งระเบิดออกตรงจุดนั้น
หลินไป๋ยกมือขวาขึ้น นิ้วทั้งห้าพุ่งเข้าไปในเงาพร่าเลือนของหนวดอย่างแม่นยำ ก่อนจะกำหนดหนวดเส้นหลักที่คาร์ลดึงกลับไว้แน่น