หลินไป๋ใจดิ่งวูบ
ดูเหมือนเขาจะเริ่มเข้าใจแล้ว
“มีแต่ได้มา ไม่ต้องเสียอะไรเลย... บนโลกนี้จะมีเรื่องดี ๆ แบบนั้นได้อย่างไร!”
“การคำนวณรูปแบบเวทต้องใช้ต้นกำเนิด” น้ำเสียงของลู่ฉางหยวนราบเรียบ
“ถ้าอย่างนั้น กระดาษหนังแกะแผ่นนั้นเป็นแค่ภาชนะ... แล้วต้นกำเนิดพวกนี้มาจากไหน?”
หัวใจของหลินไป๋หนักอึ้ง ก่อนจะเข้าใจทุกอย่างอย่างถ่องแท้
ลู่ฉางหยวนส่ายหน้า “ซูหวานเป็นคนมอบให้”
“ทุกครั้งที่นายกระตุ้นกระดาษหนังแกะให้คำนวณ สิ่งที่ถูกใช้ไปก็คือต้นกำเนิดของเธอ”
หลินไป๋นั่งนิ่งอยู่กับที่ ไม่ขยับเขยื้อน
มิน่าเล่า
มิน่าซูหวานถึงหลับใหลเป็นระยะ ๆ มิน่ากลิ่นอายของเธอถึงอ่อนลงเรื่อย ๆ
พอมาคิดดูตอนนี้ ทุกอย่างก็ลงตัวพอดี
ทุกครั้งที่ซูหวานต้องหลับใหล ล้วนเกิดขึ้นหลังจากเขาคำนวณรูปแบบเวทสำเร็จ...
ที่แท้ก็เป็นเพราะตัวเขาเอง...
มือของหลินไป๋ที่วางอยู่ใต้โต๊ะหินกำแน่นเป็นหมัด
“มีวิธีแก้ไหมครับ?” เขาถาม
เสียงของเขาแหบแห้งเล็กน้อย
“มี”
“วิธีไหนครับ?”
“ง่ายมาก” ลู่ฉางหยวนยกถ้วยชาขึ้นอีกครั้ง “ต่อไปก็อย่าใช้ต้นกำเนิดของเธอ ใช้ของคนอื่นแทนก็พอ”
“ของคนอื่นเหรอครับ?”
“อืม” ลู่ฉางหยวนพยักหน้า “กระดาษหนังแกะแผ่นนั้นไม่เลือกกิน ขอแค่เป็นต้นกำเนิดของโลก มันก็เอาทั้งนั้น ไม่ว่าเป็นของใคร”
หลินไป๋เงียบไป
เขามองลู่ฉางหยวน รอฟังต่อ
“ถ้าอยากได้ต้นกำเนิดของโลก ก็มีอยู่สองวิธี”