“ข้อแรก ต้องเป็นเวลาเที่ยงคืน”
“ข้อสอง ต้องมีกระจกที่สมบูรณ์ทั้งบาน”
“ข้อสาม ปลดปล่อยพลังแห่งเพลิงศักดิ์สิทธิ์ให้ปกคลุมพื้นผิวกระจก...”
ยิ่งพูด เสียงของหลีโน่ก็ยิ่งเบาลง ทว่าดวงตากลับเบิกกว้างขึ้นเรื่อย ๆ
หลินไป๋ยิ้มแล้วแบมือทั้งสองข้าง
“เห็นปัญหาแล้วใช่ไหม?”
“เงื่อนไขสามข้อในการเข้าสู่ช่องทาง ได้แก่ เวลา สื่อกลาง และพลังงาน”
“มีข้อไหนกำหนดไหมว่าคุณต้องมีสติอยู่?”
หลีโน่ส่ายหน้าอย่างเหม่อลอย
ไม่มีจริง ๆ
ที่ผ่านมาเธอคิดไปเองว่าต้องมีสติถึงจะลงมือได้
“ข้อแรก ตอนที่ผมออกมา อีกไม่นานก็จะถึงเที่ยงคืนแล้ว เงื่อนไขด้านเวลาครบถ้วน”
“ข้อสอง ผมพกกระจกเต็มตัวบานนั้นติดตัวมาด้วย เงื่อนไขด้านสื่อกลางครบถ้วน”
“ส่วนข้อสาม ซึ่งเป็นข้อที่สำคัญที่สุด...ปลดปล่อยพลังเพลิงศักดิ์สิทธิ์ให้ปกคลุมพื้นผิวกระจก”
หลินไป๋จ้องตาหลีโน่
“ตอนนั้นสภาพของคุณ พลังเพลิงศักดิ์สิทธิ์ไม่ใช่แค่ถูกปลดปล่อยออกมาแล้ว แต่มันเรียกได้ว่าพลังงานคลุ้มคลั่งจนควบคุมไม่อยู่”
“แม้แต่มนตรากั้นความศรัทธาที่ผมวางไว้ ยังแทบถูกดันจนระเบิด”
“พลังเพลิงศักดิ์สิทธิ์เอ่อล้นไปทั่วทุกอณูของพื้นที่นานแล้ว”
“แค่ผมหยิบกระจกออกมา พลังที่คุณปลดปล่อยออกมาโดยไม่รู้ตัวก็จะทำให้เงื่อนไขข้อสามสมบูรณ์เอง”
“เวลา สื่อกลาง พลังงาน ครบทั้งสามอย่าง”
“เพราะงั้น...คุณก็เลยเข้ามาแบบนี้”
หลีโน่ยืนนิ่งงันอยู่กับที่
เธอทบทวนเหตุการณ์ทั้งหมดในใจ
ท้ายที่สุดก็ทำได้เพียงคิดว่า มหัศจรรย์จริง ๆ!