ความรู้สึกไร้น้ำหนักจางหายไปในพริบตา
ตลาดหลุมสนิม
หลินไป๋ยืนอยู่บนทางเดินที่เต็มไปด้วยแผงขายของ
แสงและเงาตรงหน้าบิดเบี้ยวทับซ้อนกันไม่หยุด
เพียงชั่วพริบตา เงาร่างนับพันก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศ
พ่อค้าแม่ค้าทยอยหยิบสินค้าจากอุปกรณ์ต่าง ๆ ออกมาวางบนแผงอย่างเคยชิน
นี่คือหนึ่งในกฎของชั่วโมงที่สิบสาม
ไม่คำนึงถึงระยะห่างในโลกความเป็นจริง และไม่คำนึงถึงอัตราการไหลของเวลาในโลกความเป็นจริง
ไม่ว่าใครจะเปิดใช้งานช่องทางเมื่อใด ขอเพียงมีคุณสมบัติเข้าไปได้ ทันทีที่ทุกคนมาถึง พวกเขาจะปรากฏตัวพร้อมกันอย่างแน่นอน
ตำแหน่งที่หลินไป๋อยู่ในตอนนี้ไม่ได้เปลี่ยนไป
ตรงกับจุดที่หลีโน่ตั้งแผงขายของอยู่ในตลาดมาตลอด
เขาถอนหายใจยาว สลัดอารมณ์ที่ไม่จำเป็นทิ้งไป
จากนั้นก็หันกลับมา มองไปยังแผงขายของนั้น
ตั้งใจจะมองร่องรอยที่หลงเหลือของหญิงสาวทึ่ม ๆ ในเกราะหนักสีเงินเป็นครั้งสุดท้าย
แต่เพียงกวาดตามอง หลินไป๋ก็ชะงักงัน
ด้านหลังแผงมีคนยืนอยู่คนหนึ่ง
เกราะหนักสีเงินเต็มไปด้วยรอยขีดข่วน แม้แต่ขอบเกราะก็ยังมีรอยไหม้เกรียมจากความร้อนสูงจนหลอมละลาย
เส้นผมยุ่งเหยิงแนบติดหน้าผาก
รอยแผลเป็นจากไฟไหม้อันน่าเกลียดบนใบหน้ายังคงสะดุดตา
เธอใช้มือทั้งสองข้างจับขอบเกราะไว้โดยไม่รู้ตัว สีหน้าสับสนขณะมองหลินไป๋
ลมหายใจของหลินไป๋หยุดชะงักไปชั่วขณะ
หลีโน่?
หญิงสาวที่ควรจะเอาชีวิตรอดอย่างยากลำบากอยู่ในม่านความศรัทธาที่เขาสร้างขึ้นไม่ใช่หรือ
ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้?