หลินไป๋ฟังจบแล้วพยักหน้า
“จะให้ราชันงูยักษ์มารทมิฬช่วยหรือ? งั้นเธอคงทำไม่ได้แล้ว”
หนิงเว่ยขมวดคิ้ว “หมายความว่าไง?”
หลินไป๋ชี้ไปยังกายลับแห่งพลังด้านหลัง
“เจ้าหมอนั่น เมื่อวานถูกฉันอัดจนหมดสภาพแล้ว”
สีหน้าของหนิงเว่ยแข็งค้าง
เธอมองหลินไป๋ แล้วหันไปมองร่างกำยำนั่นชั่วขณะหนึ่งก็ไม่รู้จะพูดอะไร
ราชันงูยักษ์มารทมิฬ... ถูกอัดจนหมดสภาพแล้วหรือ?
หัวใจของเธอค่อย ๆ จมดิ่งลง
หรือครั้งนี้จะต้องกลับไปมือเปล่าจริง ๆ?
“แต่ว่า...” เสียงของหลินไป๋ดังขึ้นอีกครั้ง “กรงเล็บของหมาป่าเงา ฉันช่วยเอามาให้เธอได้”
หนิงเว่ยเงยหน้าพรวด แววดีใจวาบผ่านดวงตา
“คุณต้องการอะไรเป็นข้อแลกเปลี่ยน?” เธอสงบใจลงอย่างรวดเร็ว
“ค่าตอบแทน” หลินไป๋ตอบสั้น ๆ “เอาอักขระเวทเงาสองสามบทที่เธอใช้เมื่อครู่มาให้ฉัน”
หนิงเว่ยส่ายหน้า
“ไม่ได้”
“อักขระเวททั้งหมดที่ฉันรู้ ล้วนเป็นสิ่งที่สถาบันสอน ห้ามเผยแพร่ให้คนนอกโดยพลการ”
หลินไป๋ไม่ได้ประหลาดใจ
“งั้นเปลี่ยนเป็นอย่างอื่น” เขาเตรียมใจไว้แล้ว “คะแนนผู้บุกเบิก 5,000 แต้ม”
คิ้วของหนิงเว่ยกระตุกเล็กน้อย
5,000 แต้มไม่ใช่จำนวนน้อย
แต่ถ้าแลกกับโอกาสเลื่อนขั้นสู่ขั้นเจ็ดได้...
“ตกลง” เธอตอบรับแทบจะทันทีโดยไม่ลังเล “เป็นอันตกลง”
ม่านพลังงานที่ปกคลุมป้อมยามสลายไป
หนิงเว่ยปล่อยตัวชาวเผ่าหนามโลหิตหลายคนที่ถูกมัดไว้
พวกเขายังขวัญเสีย มองทุกคนอย่างงุนงง ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น