หนิงเว่ยเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตกตะลึงวูบผ่านใบหน้า
ไม่จริงน่า...
เผ่าหนามโลหิตนี่โง่ขนาดนี้เชียวหรือ?
ถึงกับปล่อยให้คุณหนูใหญ่คนนี้มาที่นี่ตามลำพังจริง ๆ?
...
หงหนานหยุดฝีเท้า
หัวใจเต้นกระหน่ำอยู่ในอก ฝ่ามือชุ่มไปด้วยเหงื่อ
เธอสูดหายใจลึก พยายามบังคับตัวเองให้สงบลง
เดิมที ตามแผนของมารดา พวกเธอจะส่งคนในเผ่ามาสำรวจสถานการณ์ก่อน
ในฐานะความหวังของเผ่าหนามโลหิต เธอย่อมไม่อาจเสี่ยงอันตรายด้วยตัวเองเช่นนี้
แต่ผู้ใหญ่ท่านนั้นที่ตามมาห่าง ๆ ด้านหลัง เห็นได้ชัดว่าไม่มีความอดทนมากพอจะรอให้พวกเธอค่อย ๆ สืบหาความจริง
เหตุผลที่เธอมาปรากฏตัวที่นี่ตามลำพัง ก็เป็นเพราะคำสั่งของหลินไป๋
“มีท่านหลินไป๋คอยดูอยู่ข้างหลัง ขอแค่ท่านหลินไป๋ลงมือ ฉันก็ไม่มีทางตกอยู่ในอันตราย”
เธอคอยปลอบใจตัวเองไม่หยุด
แต่...หลินไป๋จะลงมือจริงหรือ?
เธอไม่รู้
แต่ถ้าหลินไป๋เอ่ยปาก เธอกล้าปฏิเสธหรือ?
ภายในม่านไร้รูปร่างที่ปกคลุมป้อมยาม หนิงเว่ยก้าวออกมาจากเงามืด
“คุณเป็นใคร?” หงหนานเอ่ยถาม เสียงสั่นเล็กน้อย
คนที่กล้าข่มขู่เผ่าหนามโลหิตทั้งเผ่า ย่อมไม่ใช่คนอ่อนแอ
หนิงเว่ยกวาดตามองหงหนานตั้งแต่หัวจรดเท้า เด็กสาวที่มาคนเดียวคนนี้ใจเย็นกว่าที่เธอคิดไว้
“คุณหนูหงหนาน ผู้สืบทอดของเผ่าหนามโลหิต?” น้ำเสียงของหนิงเว่ยราบเรียบ
“ใช่ ฉันเอง”
“ใจกล้าไม่เบา” หนิงเว่ยกล่าว “ฉันนึกว่าต้องฆ่าคนของพวกเธออีกหลายคน เธอถึงจะยอมทำตามแต่โดยดีเสียอีก”
หงหนานกำมือแน่น
“ปล่อยคนในเผ่าของฉันไป” เธอพูดเข้าประเด็น “เงื่อนไขของคุณคืออะไร?”