ทั้งสามหยุดอยู่ตรงขอบหน้าผาแห่งหนึ่ง แล้วทอดสายตามองลงไป
เบื้องล่างหน้าผา เดิมทีเป็นหุบเขาที่ตั้งรังของหมาป่าเงา แต่ตอนนี้กลับเปลี่ยนไปจนแทบจำไม่ได้
หลุมลึกขนาดมหึมาครอบคลุมพื้นที่ใจกลางหุบเขา ต้นไม้หักโค่นกระจัดกระจายไปทั่ว
สัตว์ยักษ์สองตัวกำลังขย้ำและต่อสู้กันอย่างบ้าคลั่งอยู่ในหลุมลึก
หนึ่งในนั้นคือเป้าหมายของพวกเขาในครั้งนี้ หมาป่าเงา
ทั่วทั้งร่างของมันดำสนิท รูปร่างปราดเปรียว ทุกครั้งที่พุ่งโจมตีจะมาพร้อมพลังเงามืดที่ฉีกกระชากมิติ กรงเล็บคมกริบทิ้งรอยแผลลึกจนเห็นกระดูกไว้บนร่างของคู่ต่อสู้
ส่วนคู่ต่อสู้ของมันเป็นวานรยักษ์ที่สูงเกิน 15 เมตร
ทั่วร่างของวานรยักษ์ปกคลุมด้วยขนสีน้ำตาลอมเทาราวกับหิน กล้ามเนื้อเป็นมัด ๆ นูนขึ้นมา เปี่ยมด้วยพละกำลังระเบิด
มันไม่สนใจบาดแผลที่หมาป่าเงาทิ้งไว้บนตัว เพียงใช้กำปั้นขนาดมหึมาทุบใส่ร่างหมาป่าเงาซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ทุกครั้งที่หมัดหนักกระแทกพื้น แผ่นดินก็สั่นสะเทือนครืนหนึ่ง
“วานรอสูรแยกปฐพี!” หงหนานยกมือปิดปาก น้ำเสียงเต็มไปด้วยความตื่นตะลึงจนยากจะเชื่อ
“ทำไมมันถึงมาอยู่ที่นี่ได้? ถิ่นของมันอยู่คนละฟากกับเทือกเขาอาทิตย์อัสดง ห่างจากที่นี่หลายร้อยลี้เชียวนะ!”
สีหน้าของหนิงเว่ยเคร่งขรึมขึ้นเช่นกัน
“ทั้งคู่เป็นสัตว์ขั้นเจ็ด แถมยังโดดเด่นด้านพลังโจมตีและความเร็วล้วน ๆ”
เธอมองหลินไป๋ แววตาฉายคำถาม
แค่หมาป่าเงาขั้นเจ็ดตัวเดียวก็รับมือยากพอแล้ว ตอนนี้ยังมีวานรอสูรแยกปฐพีที่อยู่ในระดับเดียวกันเพิ่มมาอีกตัว