โชคดีที่เมื่อเทียบกับแหล่งพักพิงที่พวกเขาเคยอยู่ เมืองหินโลหิตปลอดภัยกว่ามาก
ที่นี่ไม่ต้องกังวลว่าจะมีภัยพิบัติหรือกองล่าสังหารเร่ร่อนไปทั่ว
ยังมีข้าวให้กินอย่างอิ่มท้อง ไม่ต้องหวาดผวาทุกวันอีกด้วย
พลังการผลิตที่ผู้ลี้ภัยกลุ่มนี้แสดงออกมาน่าทึ่งอย่างยิ่ง
ภายในเวลาไม่ถึงสิบวัน โครงสร้างพื้นฐานของนครใต้ดินเมืองหินโลหิตก็เป็นรูปเป็นร่างอย่างสมบูรณ์
ขณะนี้ ณ ลานกลางบนพื้นดิน
เบื้องหน้าหลินไป๋ ลานกว้างที่เดิมเรียบเสมอกันถูกขุดเป็นหลุมลึกขนาดมหึมา เส้นผ่านศูนย์กลางร้อยเมตร
ภายในหลุมลึกมีสายไฟโลหะสีเงินถักสานไขว้กันแน่นขนัด ราวกับเส้นเลือดฝอยในร่างกายมนุษย์ ก่อเป็นลวดลายวงเวทซับซ้อนชวนตาลาย
กู้ชางหลานยืนอยู่ริมหลุม ผมเผ้ายุ่งเหยิง ดวงตาลึกโหล เสื้อคลุมนักเล่นแร่แปรธาตุที่เคยเรียบร้อยเปื้อนคราบน้ำมันเครื่องและดินโคลน
ทว่าดวงตาคู่นั้นกลับสว่างวาบอย่างน่าทึ่ง เผยให้เห็นความคลุ้มคลั่งร้อนแรงจนแทบเสียสติ
“ตัวปรับเสถียรภาพระดับสี่ทำงานปกติ!”
“ปรับความถี่การสั่นพ้องของเส้นพลังวิญญาณเสร็จแล้ว!”
“วงจรปิด เชื่อมต่อ!”
กู้ชางหลานตะโกนเสียงแหบพร่าอย่างเดือดดาล
ช่างเครื่องหลายคนซึ่งเป็นลูกน้องของเสิ่นซูกำลังเหงื่อท่วม พวกเขาดึงคันโยกโลหะหนักอึ้งทั้งสี่ลงมา
“ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!”
เสียงทึบสนั่นหูสี่ครั้งดังก้องขึ้นใต้ดิน ฐานวงเวทแห่งห้วงมิติชั้นเลิศทั้งสี่ชิ้นที่หลินไป๋ฉวยกลับมาจากคลังสมบัติตระกูลเซี่ย ถูกแขนกลกดลงไปยังส่วนลึกของจุดศูนย์กลางวงเวทอย่างแม่นยำ
ลมกรรโชกพลันก่อตัว