เซี่ยชิงถังนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนประเมินอย่างจริงจัง
“ฉันคิดว่าข้อเสนอนี้มีประสิทธิภาพมาก ฉันวางแผนเส้นทางเดินทัพไว้สี่เส้นทาง และแผนบุกตีเมืองอีกสามชุดแล้ว”
“ถ้าออกเดินทางคืนนี้ คาดว่าอีกหนึ่งสัปดาห์ก็มัดคนกลับมาได้หนึ่งหมื่นคน”
หลินไป๋สูดหายใจเข้าลึก ๆ
สาวทึ่มใสซื่อที่พูดตรงไม่อ้อมค้อมคนนี้ ช่วยไม่ไหวจริง ๆ
คำพูดโจรป่าที่หมัดเหล็ก เจ้าทึ่มกล้ามโตสมองเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ พูดโม้ส่งเดชแท้ ๆ เธอกลับเชื่อสนิทใจ แถมยังทำแผนการเดินทัพเป็นเรื่องเป็นราวอีกหรือ?
“พอได้แล้ว” หลินไป๋ยกมือห้ามรายงานอันตรายของเธอ
แววเสียดายที่ไม่ได้ลองฝึกปฏิบัติจริงวาบผ่านดวงตาของเซี่ยชิงถัง
......
หลินไป๋กดขมับที่ปวดตุบ ๆ
“เซี่ยชิงถัง ต่อไปคำแนะนำทางยุทธวิธีของหมัดเหล็ก เธออย่าไปฟังแม้แต่คำเดียว” น้ำเสียงของหลินไป๋ฟังดูเย็นชา
“เมืองสนแดงจะเล็กแค่ไหน ก็ยังเป็นเมืองถูกกฎหมายที่ขึ้นทะเบียนกับนครเสรี”
“เมืองที่ตั้งหลักบนแดนรกร้างได้ ล้วนมีหอคอยเกลียวสูงอยู่ใจกลางเมือง ตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดของเราคือพัฒนาเมืองหินโลหิตให้เติบโต”
เซี่ยชิงถังก้มหน้าลงเงียบ ๆ ใช้ปากกาขีดฆ่าคำว่า “ศึกบุกตีเมืองสนแดง” ในสมุดบันทึกสีดำ
“ตอนนี้เมืองหินโลหิตมีเรื่องให้จัดการสารพัด แต่สรุปแล้ว มีอยู่สามเรื่องที่สำคัญถึงชีวิต”
หลินไป๋ชูสามนิ้ว
“ความอยู่รอด เสบียง และประชากร”
เขาหุบนิ้วลงหนึ่งนิ้ว
“เริ่มจากความอยู่รอด ตอนนี้มีฉันอยู่ ศัตรูกับภัยพิบัติทั่วไปยังไม่ใช่ภัยคุกคาม”