“นี่คืออะไร?” หญิงสาวมีแผลเป็นมองอักขระบิดเบี้ยวบนหนังสัตว์
กฎการแปลของตลาดส่งความหมายเข้าสู่สมองของเธอโดยอัตโนมัติ
“สัญญาร่วมทีม” หลินไป๋ตอบเสียงเย็นชา
“ฉันไม่ชอบฝากแผ่นหลังไว้กับคนที่ไม่รู้ที่มาที่ไป ยิ่งไม่คิดเอาความปลอดภัยไปพนันกับความมีคุณธรรมของคนแปลกหน้า”
เงียบงัน
เงียบไปนานกว่าสิบวินาที
หญิงสาวมีแผลเป็นอ่านจนจบ
เธอเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง ดวงตาแดงก่ำคู่นั้นจับจ้องหลินไป๋อย่างแน่วแน่
ไม่มีความลังเล ไม่มีการหลบสายตา
ดวงตาขุ่นมัวคู่นั้นพลันฉายประกายยินดีอย่างยากจะบรรยาย
“ดีเหลือเกิน...” ริมฝีปากแห้งแตกของเธอยกขึ้น น้ำเสียงจริงใจอย่างที่สุด
“ก่อนหน้านี้ฉันไม่รู้เลยว่าควรพิสูจน์กับคนอื่นยังไงว่าฉันจะไม่ทำร้ายใคร”
“ไม่คิดเลยว่าคุณจะมีสัญญาแบบนี้ ดีจริง ๆ”
“นี่เป็นหลักประกันที่ดีที่สุดสำหรับเราทั้งคู่!”
หลินไป๋จ้องเธออย่างเคร่งขรึมอยู่นาน
เมื่อแน่ใจว่าตอนพูดเธอไม่ได้เสแสร้งแม้แต่น้อย
เขาจึงค่อยคลายใจลงเล็กน้อย
“เซ็นเถอะ”
ทั้งสองรีดเลือดออกมาคนละหยด หยดลงบนม้วนคัมภีร์หนังสัตว์
แสงสว่างวาบขึ้นฉับพลัน โซ่กฎเกณฑ์ไร้รูปร่างสองสายปรากฏขึ้นบนม้วนหนัง ก่อนพุ่งเข้าสู่หว่างคิ้วของทั้งคู่ในพริบตา
หลินไป๋สัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าความเชื่อมโยงอันลึกลับสายหนึ่งก่อตัวขึ้น
ภายใต้ข้อผูกมัดของกฎนี้ เขาไม่อาจทำสิ่งใดที่เป็นผลเสียต่อหญิงสาวตรงหน้าได้
หากทำลงไป ผลที่ตามมาทั้งหมดจะตกอยู่กับเขาเอง