บนแผงมีของวางอยู่สามชิ้น:
หัวใจสีม่วงคล้ำที่ยังเต้นอยู่หนึ่งดวง ดาบสองมือที่บิ่นพรุนเล่มหนึ่ง และม้วนคัมภีร์หนังสัตว์สีเหลืองเก่าหนึ่งม้วน
สายตาของหลินไป๋จับจ้องไปยังม้วนหนังสัตว์
“สัญญาร่วมทีม”
“กฎข้อหนึ่ง: ก่อตั้งกลุ่มพันธมิตร รองรับสมาชิกได้สูงสุดสามคน”
“กฎข้อสอง: ผู้ทำสัญญาที่อยู่ในทีมเดียวกัน ห้ามใช้วิธีใดก็ตามคิดร้ายหรือโจมตีกัน (รวมถึงทางกายภาพ วิญญาณ คำสาป และเหตุปัจจัย)”
“กฎข้อสาม: การกระทำใดก็ตามที่มีเจตนาสร้างความเสียหายต่อผลประโยชน์หรือร่างกายของเพื่อนร่วมทีม จะถูกกฎสัญญาสะท้อนกลับโดยบังคับ ผู้ก่อเหตุจะต้องรับความเสียหายทั้งหมดเอง”
“เงื่อนไขการยกเลิก: สมาชิกทีมที่ยังมีชีวิตอยู่ทุกคนต้องยินยอมพร้อมกัน”
ประกายวาววับพาดผ่านดวงตาของหลินไป๋
สิ่งนี้ช่างเหมาะเจาะกับสถานการณ์ในตอนนี้อย่างยิ่ง
ไม่บังคับให้เป็นทาส ไม่พรากอิสรภาพ
ตั้งกฎไว้เพียงข้อเดียว: ห้ามหักหลังกัน
หญิงมีแผลเป็นอยากให้เขาไปเป็นกำลังรบ สิ่งที่ต้องการก็คือการคุ้มกันอย่างปลอดภัย
สัญญาฉบับนี้ก็เป็นหลักประกันให้เธอเช่นกัน
เธอไม่มีเหตุผลใดที่จะปฏิเสธ
ยิ่งไปกว่านั้น สิ่งที่ทำให้หลินไป๋หวั่นไหวมากกว่าคือเงื่อนไขการยกเลิกข้อนี้
ต้องได้รับความยินยอมจากทุกคนถึงจะยกเลิกได้!
นั่นหมายความว่า ตราบใดที่หลินไป๋ไม่พยักหน้า สัญญาฉบับนี้ก็จะคงอยู่ตลอดไป
รับสมาชิกได้สามคน ใช้ไปหนึ่งคนกับหญิงมีแผลเป็นแล้ว ยังเหลืออีกหนึ่งคน
นี่คืออุปกรณ์ระดับยุทธศาสตร์
หลินไป๋ยื่นมือกดลงบนม้วนคัมภีร์หนังสัตว์ แล้วมองมนุษย์สัตว์ “ขายยังไง?”