โม่ซิวกล่าวว่าเป็นความขัดแย้งของอำนาจ
เป็นอำนาจแห่งกาลเวลาที่ออกัสฝืนยัดเข้าไปในร่างซูหวานตอนระเบิดตัวเอง
พลังนี้ขัดแย้งกับอำนาจแห่งภัยพิบัติของซูหวาน กำลังกัดกร่อนรากฐานของเธอ
หลินไป๋เร่งส่งพลังเพลิงศักดิ์สิทธิ์เข้าไปมากขึ้น
ในเมื่อพลังต้นกำเนิดกำลังร่อยหรอ เขาก็จะใช้พลังของตนเติมต่อให้เธอ
เปลวเพลิงสีขาวบริสุทธิ์ไหลทะลักเข้าสู่ร่างซูหวานอย่างต่อเนื่อง
หมอกสีเทาในทะเลพลังวิญญาณดูเหมือนจะจางลงบ้าง
ใบหน้าซีดขาวของซูหวานเริ่มมีเลือดฝาดขึ้นมาเล็กน้อย
หลินไป๋ค่อยคลายใจลงบ้าง
ได้ผล
ขอแค่ได้ผลก็พอ
เขาราวกับคนงานที่คอยเติมน้ำใส่ถังรั่วไม่หยุด
แม้จะเหนื่อยยาก แต่อย่างน้อยก็รับประกันได้ว่าน้ำในถังจะไม่แห้งขอด
เขาคงท่านั้นไว้ ไม่ขยับเขยื้อน
หนึ่งชั่วโมง
สองชั่วโมง
เวลาผ่านไปห้าชั่วโมง
ท้องฟ้าจากสีเหลืองหม่นเปลี่ยนเป็นมืดครึ้ม ก่อนจะถูกความมืดปกคลุมจนหมดสิ้น
โม่ซิวนั่งลงบนก้อนหินที่อยู่ไม่ไกล มองดวงจันทร์สีเลือดที่แหว่งวิ่นบนท้องฟ้าอย่างเบื่อหน่าย ราวกับไม่ใส่ใจสถานการณ์ทางนี้เลย
หน้าผากของหลินไป๋ชุ่มไปด้วยเม็ดเหงื่อเล็ก ๆ
พลังเพลิงศักดิ์สิทธิ์ในร่างของเขาถูกใช้ไปเกือบ 30 เปอร์เซ็นต์
อัตราการสิ้นเปลืองเช่นนี้เกินกว่าที่เขาคาดไว้มาก
ต้องรู้ว่าเวลานี้เขาไม่ใช่คนเดิมอีกต่อไปแล้ว
หลายวันมานี้ หลังจัดการออกัสได้ เขาดูดซับพลังศรัทธาทั่วทั้งราชสำนักเทพอย่างบ้าคลั่งเต็มกำลัง