“กร๊อบ”
เสียงกระดูกหักดังกรอบแกรบ
แขนทั้งข้างของโม่ซิว ตั้งแต่ข้อมือจนถึงหัวไหล่ บิดงอเป็นเกลียวในชั่วพริบตา
กระดูกแทงทะลุผิวหนัง โผล่ออกมาสัมผัสอากาศ
แรงหมัดยังไม่หยุด
มันกระแทกลงบนอกเขาอย่างหนักหน่วง
“ตูม!”
พื้นใต้เท้าโม่ซิวยุบตัวลงทันที
รอยแยกขนาดมหึมาคล้ายใยแมงมุม เส้นผ่านศูนย์กลางยาวกว่า 100 เมตร แผ่ขยายออกไปทุกทิศทางโดยมีเขาเป็นศูนย์กลาง
ร่างทั้งร่างของเขาราวกับแมลงที่ถูกตะปูตรึงติดพื้น หน้าอกยุบลึก เลือดสีดำพุ่งทะลักออกจากปากและจมูก
ความเจ็บปวด
ความเจ็บปวดแสนสาหัสราวกับหัวใจถูกฉีกกระชาก
แต่สิ่งที่ยากจะยอมรับยิ่งกว่าความเจ็บปวด คือความรู้สึกไร้กำลัง
ถูกบดขยี้
พลังที่เหนือกว่าอย่างสิ้นเชิง
ในสัมผัสรับรู้ของเขา ทุกการโจมตีของหลินไป๋ไม่ได้เป็นเพียงการโจมตีทางกายภาพเท่านั้น
หมัดนั้นแฝงบางสิ่งที่ทำให้เขาสั่นสะท้านเอาไว้...
นั่นคืออะไร?
ศรัทธา?
ใช่แล้ว เป็นศรัทธา!
พลังศรัทธาเข้มข้นจนแทบจับต้องได้!
เจ้านี่...จะมีพลังศรัทธาแข็งแกร่งขนาดนี้ได้อย่างไร?
หรือว่า...ราชสำนักเทพ!
ความคิดบ้าคลั่งผุดวาบขึ้นในสมองของโม่ซิว
เขาเงยหน้าขึ้นฉับพลัน จ้องหลินไป๋เขม็ง
“แก...”
หลินไป๋ไม่เปิดโอกาสให้เขาพูด
ยกเท้าขึ้น แล้วกระทืบลง
โม่ซิวกลิ้งหลุน ๆ อย่างทุลักทุเล หลบเท้านั้นได้ทัน
จุดที่เขานอนอยู่เมื่อครู่ถูกกระทืบจนเกิดหลุมลึกสุดหยั่ง
“ไอ้คนบ้า!”