โม่ซิวเดินวนรอบซูหวานหนึ่งรอบ
ปลายนิ้วของเขากรีดผ่านอากาศเบา ๆ ราวกับกำลังสัมผัสรับรู้อะไรบางอย่าง
ผ่านไปครู่ใหญ่ เขาจึงหยุดลง
“ดูเหมือนจะเป็นผลสะท้อนกลับจากอำนาจแห่งกฎ”
“อำนาจแห่งกาลเวลาเหรอ?” หลินไป๋ถามย้ำ
“อืม” โม่ซิวพยักหน้า
“เงาร่างที่เหลืออยู่ของออกัสดำรงอยู่ได้โดยมีอำนาจแห่งกาลเวลาเป็นรากฐาน”
“ตอนเขาปลิดชีพตัวเอง เขาจุดระเบิดอำนาจแห่งกฎ ลบร่องรอยของตัวเองจนหมด แต่พลังของอำนาจแห่งกฎไม่มีทางหายไปเอง”
“หมายความว่าพลังพวกนั้นพันพัวกับภรรยาฉันแล้วหรือ?” สีหน้าของหลินไป๋เคร่งเครียด
“เป็นไปได้” สีหน้าของโม่ซิวยังคงสงบนิ่ง
“การปะทะกันของอำนาจแห่งกฎอันตรายถึงชีวิตที่สุด ตัวเธอเองคือรูปธรรมของภัยพิบัติ เป็นตัวแทนของการล่มสลายและจุดจบของโลก”
“ส่วนอำนาจแห่งกาลเวลาที่ออกัสชิงเอามา ก็มีไว้เพื่อค้ำจุนและสืบต่อ ทั้งสองอย่างขัดแย้งกันโดยเนื้อแท้”
“การระเบิดตัวเองของออกัสเท่ากับฝืนยัดพลังที่ขัดแย้งกันนี้เข้าไปในร่างเธอ ตอนนี้พลังนั้นกำลังกัดกร่อนต้นกำเนิดของเธอ”
คำอธิบายของโม่ซิวฟังดูสมเหตุสมผล
ทั้งยังตรงกับสิ่งที่หลินไป๋คาดเดาไว้ก่อนหน้านี้
“มีวิธีแก้ไหม?” นี่ต่างหากคือสิ่งที่หลินไป๋เป็นห่วงที่สุด
โม่ซิวส่ายหน้า
“การต่อสู้กันในระดับอำนาจแห่งกฎ ยากที่พลังภายนอกจะเข้าแทรกแซงได้ ทำได้แค่...”
โม่ซิวเหลือบมองหลินไป๋ แล้วมองซูหวาน ก่อนเอ่ยออกมาคำหนึ่ง