ทางฝั่งซ้ายของมิติมีวัตถุดิบเหนือมนุษย์กองพะเนินเป็นภูเขา
พวกมันไม่ได้ถูกกองระเกะระกะอย่างส่งเดช แต่แยกประเภทตามคุณสมบัติและลักษณะเฉพาะ บรรจุอยู่ในกล่องคริสตัลสุญญากาศใสหลายร้อยใบ
ตั้งแต่โครงกระดูกสมบูรณ์ของภัยพิบัติขั้นสูงนานาชนิด ไปจนถึงแร่พลังวิญญาณหายาก ล้วนเปล่งประกายเจิดจ้าหลากสี
ทางขวามีตู้เซฟควบคุมอุณหภูมิขนาดใหญ่เรียงเป็นแถว
บานตู้เปิดอ้า ภายในจัดวางหลอดยาวิเศษสีสันต่างกันนับร้อยหลอดอย่างเป็นระเบียบ รวมถึงวัตถุดิบปรุงยาที่วางอยู่บนเบาะกำมะหยี่สีดำ
ส่วนตรงกลางมิติ ในตำแหน่งที่สะดุดตาที่สุด
มีลูกแก้วส่องแสงประหลาดลอยอยู่สิบกว่าลูก ภายในผนึกวัตถุต้องห้ามที่แผ่กลิ่นอายอันน่าสะพรึง
ด้านหลังวัตถุต้องห้ามเป็นแถวแล้วแถวเล่าของเครื่องจักรสงครามทรงเพรียวระดับสูงที่ยังไม่เปิดใช้งาน สีดำสนิทของมันดูดุดันเย็นเยียบภายใต้แสงเย็น ให้สัมผัสหนักแน่นราวโลหะหนัก
นี่จะเป็นแค่คลังสมบัติได้อย่างไร
มันคือรากฐานอันสมบูรณ์พร้อมที่จะค้ำจุนขุมกำลังชั้นยอดทั้งขุมให้ดำเนินต่อไปได้ถึงร้อยปี
หลินไป๋ได้สติเป็นคนแรก
เขาเหลือบมองคนข้างกาย
กู้ชางหลาน ผู้สูงส่งที่ปกติชอบทำตัวเมตตาสรรพชีวิตและไม่ยึดติดทางโลก
ยามนี้ดวงตาเบิกกว้าง หายใจหอบถี่ราวกับสูบลมรั่ว มือทั้งสองกำเสื้อคลุมสีขาวแน่นโดยไม่รู้ตัว
อีกด้านหนึ่ง เสิ่นซู สาวน้อยจักรกลปากร้ายเย็นชา ถึงกับลืมประชดประชันตามนิสัย
เธอกลืนน้ำลายโดยไม่รู้ตัว เฟืองจักรกลตรงลำคอส่งเสียงกึกกักแผ่วเบาเพราะอารมณ์พลุ่งพล่าน