น่าเสียดาย...
ตอนนี้กระดาษหนังแกะกลายเป็นภาชนะรองรับวิญญาณของซูหวานไปแล้ว ความสามารถในการคำนวณอนาคตหายไปอย่างสิ้นเชิง
ค่อยดูอีกทีแล้วกัน
หลินไป๋ถอนหายใจ
เขาโยนแผ่นหินไปด้านข้างอย่างส่ง ๆ
“สามี ระบบนี้เหมาะกับสถานการณ์ของคุณมาก ทำไมถึงไม่เลือกคะ?”
เสียงนุ่มหวานของซูหวานดังขึ้นในทะเลจิตสำนึก
“มันก็เหมาะอยู่” หลินไป๋ตอบอย่างตรงไปตรงมา
“แต่ยากเกินไป...”
“ถ้ากระดาษหนังแกะ...” พูดได้เพียงครึ่งประโยค หลินไป๋ก็หยุดตัวเองทันควัน
เขาแทบอยากตบปากตัวเองสักสองที
ความสามารถในการคำนวณอนาคตของกระดาษหนังแกะหายไปก็เพราะช่วยซูหวาน
พูดออกไปตอนนี้จะเรียกว่าอะไร บ่นงั้นหรือ?
ซูหวานเงียบไปครู่หนึ่ง
“ถ้าคุณต้องการความสามารถในการคำนวณอนาคตของกระดาษหนังแกะเหมือนเมื่อก่อน...ฉันจัดการได้ค่ะ”
ดวงตาหลินไป๋เป็นประกาย “คุณทำให้กระดาษหนังแกะกลับมาเหมือนเดิมได้เหรอ?”
“ถึงขั้นนั้นไม่ได้ค่ะ” ซูหวานปฏิเสธอย่างฉะฉาน
“ตอนนี้มันเป็นภาชนะที่ฉันอาศัยอยู่ จิตสำนึกอิสระของมันสลายไปหมดแล้ว”
ก่อนที่หลินไป๋จะทันผิดหวัง ซูหวานก็เปลี่ยนเรื่องพูด
“แต่ถ้าแค่ให้มันคำนวณอนาคต ฉันปรับแต่งมันได้ค่ะ”
“ให้เป็นไปตามข้อกำหนดในการฝึกวิชาเล่นแร่แปรธาตุของคุณ ไม่มีปัญหา”
หลินไป๋กำหมัดแน่น รีบถามย้ำไม่หยุด “แน่ใจนะว่าทำได้?”
“ฟังฉันพูดให้จบก่อนค่ะ” น้ำเสียงของซูหวานเคร่งขรึมกว่าปกติ
“ความสามารถในการคำนวณอนาคตที่รู้ทุกสิ่งอย่างเมื่อก่อนน่ะ ไม่มีทางได้คืนมาแน่”