หลินไป๋ลุกขึ้น เดินไปถึงธรณีประตู แล้วมองเข้าไปข้างใน
“ผมขอถามเรื่องหนึ่งก่อน”
“ว่ามา”
หลินไป๋ยกมือแตะหว่างคิ้ว
“การสร้างร่างกายขึ้นใหม่”
“ในบรรดาวิธีการที่นี่ มีวิธีไหนที่สร้างร่างใหม่ให้เธอได้บ้างไหม?”
ลึกลงไปในทะเลจิตสำนึก ซูหวานเงียบงัน
ลู่ฉางหยวนเงยหน้ามองหลินไป๋ รอยยิ้มกลับคืนสู่ใบหน้าอีกครั้ง
“มี”
“ทุกเส้นทางที่เดินไปจนสุดทางได้ที่นี่ ล้วนสร้างร่างกายให้เธอขึ้นใหม่ได้ทั้งนั้น”
......
ที่นี่ไม่มีแนวคิดเรื่องดวงอาทิตย์ขึ้นและดวงจันทร์ตก
เสียงกระทบกังวานจากทะเลกระบี่ทะลุผ่านกำแพงดิน กลายเป็นเสียงเดียวที่คลออยู่เบื้องหลัง
ชั้นวางหินทอดยาวจากข้างเท้าไปจนสุดสายตา แผ่นหยก แผ่นกระดูก ม้วนหนังแกะ และแผ่นโลหะกองซ้อนกันสูงราวภูเขา
หลินไป๋นั่งขัดสมาธิอยู่กลางพื้นที่ว่างตรงใจกลางห้อง เบื้องหน้ามีเงาแสงหลากสีลอยอยู่สิบกว่ากลุ่ม
หลินไป๋ขยี้หางตาที่แดงก่ำ ก่อนหยิบเศษโลหะสีดำขึ้นมาอย่างส่ง ๆ
ข้อมูลเกี่ยวกับเส้นทางที่เกี่ยวข้องผุดขึ้นในหัวโดยอัตโนมัติ
การผงาดขึ้นสู่ความเป็นเทพด้วยจักรกล: ละทิ้งร่างกายอันอ่อนแอ
การดัดแปลงระยะแรก ตัดเส้นประสาทรับความเจ็บปวด เปลี่ยนกระดูกเป็นโลหะผสม และแทนที่หัวใจด้วยเครื่องปฏิกรณ์ฟิวชันขนาดจิ๋ว
ระยะสุดท้าย อัปโหลดจิตสำนึกขึ้นสู่เครือข่ายอัจฉริยะ เพื่อให้ข้อมูลดำรงอยู่ชั่วนิรันดร์”
หลินไป๋ขมวดคิ้วแน่น
เสียงฮึดฮัดอย่างรังเกียจของซูหวานดังขึ้นในทะเลจิตสำนึก
“สามี อย่าเลือกอันนี้นะ ฉันไม่อยากให้ร่างที่สร้างขึ้นใหม่กลายเป็นก้อนเหล็กแข็งโป๊กที่มีน้ำมันเครื่องไหลเยิ้ม กอดแล้วเจ็บตัว”
หลินไป๋คลายมือ เศษโลหะร่วงลงพื้นดังเคร้ง