แววตาของหลินไป๋เปลี่ยนไปมา
“คงไม่ถึงขนาดนั้นกระมัง” หลินไป๋นึกถึงการต่อสู้ก่อนหน้านี้ “ฉันรู้สึกว่าตอนนี้ใช้ได้คล่องมือดี”
“ที่คล่องมือก็เพราะตอนนี้เธอยังอ่อนแอเกินไป” ลู่ฉางหยวนหัวเราะเย็นชา
“ลองนึกดูสิ ทุกครั้งที่เธอเลื่อนขั้น ความสามารถที่ได้รับมาก่อนหน้านี้ล้วนถูกเสริมพลังครั้งใหญ่ตามไปด้วยใช่หรือไม่?”
หลินไป๋พยักหน้า
“นั่นแหละ” น้ำเสียงของลู่ฉางหยวนเย็นลง
“สภาพของเธอตอนนี้ก็เหมือนใช้เชือกฟางผุ ๆ เส้นหนึ่งมัดลูกสัตว์ดุร้ายไว้หลายตัว”
“ตอนนี้พวกมันยังไม่มีเขี้ยว ทำได้แค่เสียดสีกันไปมา”
“แต่หากเธอยังเดินต่อไปบนเส้นทางนี้ เมื่อพลังในร่างพองขยายจนแตะระดับ ‘กฎเกณฑ์’ ของโลก เชือกฟางก็จะขาดผึง”
ลู่ฉางหยวนตบไหล่หลินไป๋ แรงตบหนักหน่วง
“ถึงตอนนั้น สัตว์ดุร้ายที่เติบโตเต็มวัยเหล่านี้จะแย่งชิงอาณาเขตและต่อสู้กันอย่างเอาเป็นเอาตายในร่างของเธอ”
“เธอไม่มีทางรอดแน่!”
หลินไป๋นิ่งเงียบ
ซูหวานซึ่งฟังบทสนทนาของทั้งสองอยู่ในทะเลจิตสำนึกมาตลอด ก็เงียบลงอย่างสิ้นเชิงเช่นกัน
เรื่องนี้เกี่ยวพันถึงความเป็นความตายของหลินไป๋ เธอจึงไม่อาจไม่ใส่ใจอย่างจริงจัง
ผ่านไปเนิ่นนาน หลินไป๋จึงเงยหน้าขึ้น
“ไม่มีวิธีแก้เลยหรือ?”
ลู่ฉางหยวนชักมือกลับ ถอนหายใจยาว
“มีพอดี เป็นรูปแบบคาถาพิเศษชนิดหนึ่งที่กลุ่มนักเล่นแร่แปรธาตุค้นคว้าขึ้นเมื่อนานมาแล้ว”
แววตาของหลินไป๋วูบไหว “มีจริงหรือ?”
ลู่ฉางหยวนไม่ได้อธิบายต่อ เขาประสานนิ้วเป็นเคล็ดกระบี่ ชี้ปลายนิ้วลงด้านล่าง แล้วจิ้มลงบนพื้นหินดำแข็งแกร่งอย่างแรง