หลินไป๋เข้าใจจุดประสงค์ของคนกลุ่มนี้ในทันที
พวกเขาไม่ได้มาล่าสัตว์ยักษ์ แต่มา “ขุดทอง” ต่างหาก
ระหว่างที่เขากำลังชะงักงัน การต่อสู้ทางนั้นก็ใกล้จะสิ้นสุดลงแล้ว
หนอนยักษ์เหม็นเน่าดิ้นรนอยู่ในตาข่ายไฟฟ้าหลายนาที แต่ท้ายที่สุดก็ทนไม่ไหว ร่างกายแข็งเกร็ง ก่อนจะหยุดเคลื่อนไหวไปโดยสิ้นเชิง
“ทำได้ดี!”
“เร็วเข้า รีบเก็บแก่นทองขึ้นมา ถ้าทิ้งไว้ในโคลนนานเกินไป ของนี่จะหมดฤทธิ์!”
ชายร่างกำยำหัวโล้นตะโกนอย่างตื่นเต้น
สมาชิกในทีมสองคนรีบเข้าไป ใช้ถุงตาข่ายชนิดพิเศษ
ค่อย ๆ ช้อนเม็ดสีทองอ่อนเหล่านั้นขึ้นมาจากโคลนสีดำ
เมื่อเห็นเม็ดประกายระยิบระยับหลายสิบเม็ดในถุงตาข่าย ใบหน้าของทุกคนก็เปี่ยมไปด้วยความยินดีจากการเก็บเกี่ยวผลลัพธ์
“ฮ่า ๆ รวยแล้ว! คราวนี้ได้ของดีพอตัว พวกเราพี่น้องจะได้เสวยสุขกันไปอีกพักใหญ่”
“ต้องยกความดีให้หัวหน้าที่เฉลียวฉลาด พบสถานที่ดี ๆ แบบนี้เข้าให้”
“พอได้แล้ว อย่ามัวแต่พูด รีบเก็บของ เตรียมถอนตัว” ชายหัวโล้นเร่งพลางบรรจุแก่นทองลงในกล่องตะกั่วชนิดพิเศษ
“ที่นี่ประหลาดนัก อยู่ต่อไปนาน ๆ อาจเกิดเรื่องได้”
ทุกคนรับคำ ก่อนจะเริ่มเก็บข้าวของอย่างคล่องแคล่ว
หลินไป๋มองพวกเขาแล้วลูบคาง
ตอนนี้เขามีทางเลือกอยู่สองทาง
แก่นทองแทบไม่มีประโยชน์กับเขา
แต่ยานั่นอาจดัดแปลงได้ เอาไว้ล่ออสูรงูเก้าหัว
เขาชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง