ในตอนนั้นเอง เสียงราบเรียบเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นข้างหูเมิ่งถู
“ตอนนี้แลกกันได้หรือยัง?”
เมิ่งถูหันขวับไป
ชายหนุ่มแต่งกายเรียบง่ายคนนั้นไม่รู้ว่ามายืนอยู่ข้างพวกเขาตั้งแต่เมื่อไร
กำลังมองเขาด้วยสีหน้าเรียบเฉย
“แลก!” เมิ่งถูแทบจะตะโกนออกมา
เขาไม่ทันคิดให้มากความ โยนกล่องตะกั่วที่ประคองไว้ในอ้อมแขนไปทางหลินไป๋ทันที
“ของอยู่กับคุณแล้ว! ช่วยพวกเราด้วย!”
หลินไป๋ยกมือรับกล่องตะกั่วไว้อย่างมั่นคง ชั่งน้ำหนักในมือเล็กน้อย ก่อนเก็บเข้าแหวนมิติของตน
เงาใต้เท้าพลันมีร่างหนึ่งค่อย ๆ ลุกขึ้นมา
ร่างนั้นสวมชุดดำทั้งตัว ดวงตาดำสนิท ไร้แสงใด ๆ
เมิ่งถูกับพวกพ้องรู้สึกขนลุกซู่
นี่คืออะไรกัน? ร่างแยกหรือหุ่นเชิด?
พวกเขายังไม่ทันได้คิดให้ถี่ถ้วน
ร่างชุดดำก็ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ก่อนหลอมรวมเข้าไปในเงามืดที่ปกคลุมพื้นอย่างไร้สุ้มเสียง แล้วหายวับไปในทันที
ร่างมหึมาของสัตว์กลืนกินหนองบึงพุ่งเข้าใส่ความว่างเปล่า กระแทกพื้นดังตุ้บ
มันดูเหมือนจะฉงนอยู่บ้าง หัวขนาดมหึมาหมุนมองหาเจ้ามนุษย์ที่เพิ่งยั่วยุมันเมื่อครู่
วินาทีถัดมา เหตุผิดปกติก็เกิดขึ้นฉับพลัน
เงาขนาดยักษ์ของสัตว์กลืนกินหนองบึงที่ทอดอยู่บนพื้น ราวกับมีชีวิตขึ้นมา
หนวดเงาดำสนิทเส้นแล้วเส้นเล่าพุ่งออกมาจากเงามืด พันรัดขาทั้งสี่และลำตัวของมันไว้แน่น
สัตว์กลืนกินหนองบึงดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง พยายามสะบัดให้หลุดจากพันธนาการ
แต่หนวดเงาเหล่านั้นเหนียวแน่นอย่างยิ่ง ไม่ว่ามันจะออกแรงแค่ไหนก็ไม่ขยับแม้แต่น้อย