หลินไป๋ลุกขึ้น เตรียมออกเดินทาง
“ที่รัก ดูทางนั้นสิ” ซูหวานซึ่งอยู่ในห้วงจิตเอ่ยขึ้นกะทันหัน
หลินไป๋มองไปตามทิศทางที่เธอบอก
อีกฟากของหนองน้ำ มีกลุ่มคนสวมเสื้อคลุมเล่นแร่แปรธาตุ กำลังค่อย ๆ เดินเข้ามาอย่างระมัดระวัง
คนกลุ่มนั้นมีราวเจ็ดถึงแปดคน ผู้นำเป็นชายหัวโล้นร่างกำยำ
ดูเหมือนพวกเขาจะเห็นหลินไป๋เช่นกัน จึงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนมองสำรวจเขาจากระยะไกล
หลินไป๋ไม่สนใจพวกเขา
ตราบใดที่ไม่มาหาเรื่อง เขาก็คร้านจะข้องเกี่ยวกับผู้บุกเบิกพวกนี้
เขากำลังจะหมุนตัวจากไป ทว่าเห็นชายหัวโล้นในกลุ่มนั้นล้วงถุงเนื้อขนาดเท่ากำปั้นซึ่งกำลังบิดตัวอยู่จากอกเสื้อออกมา
ชายคนนั้นโยนถุงเนื้อลงไปในบึงโคลนสีดำเบื้องหน้า
ทันทีที่ถุงเนื้อแตะน้ำ มันก็ดิ้นพล่านราวกับสิ่งมีชีวิต พร้อมส่งกลิ่นคาวเลือดเข้มข้นออกมา
จากนั้นชายร่างกำยำก็หยิบแผ่นโลหะทรงกลมออกมา บนแผ่นนั้นสลักรูปแบบเวทอันซับซ้อน เมื่อเขาถ่ายเทพลังจิตเข้าไป คลื่นเสียงไร้รูปร่างสายหนึ่งก็แผ่กระจายไปยังส่วนลึกของหนองน้ำ
หลินไป๋หยุดฝีเท้า
นี่...กำลังตกปลาอยู่หรือ?
ดูท่าจะตั้งใจใช้ล่ออสูรงูเก้าหัวโดยเฉพาะ
มีคนให้ใช้งานอยู่ตรงหน้า ก็ช่วยประหยัดแรงเขาไปจับสัตว์ป่าเองได้พอดี
หลินไป๋เปลี่ยนใจ
เขาไม่ได้จากไป แต่กลับนั่งลงอีกครั้ง
ชายหนุ่มเก็บกลิ่นอายทั้งหมดของตน แล้วตั้งใจดูว่าคนกลุ่มนี้จะเล่นลูกไม้อะไร
ริมหนองน้ำ