สัมผัสเจตนาร้ายไม่ตอบสนอง
การตรวจจับพลังวิญญาณก็จับตำแหน่งของอีกฝ่ายไม่ได้เช่นกัน
“หลินไป๋ ไม่ได้เจอกันนาน”
ชายคนหนึ่งยืนอยู่ระหว่างซูหวานกับหลินไป๋ เขายกมือจัดปลายแขนเสื้อสูท
เขาไว้ผมสั้นหวีเรียบเป็นระเบียบ สวมสูทพอดีตัว และสวมแว่นกรอบทองบนสันจมูก
ใบหน้าประดับรอยยิ้มอ่อนโยน ดูราวกับนักวิจัยที่กำลังจะบรรยายให้นักศึกษาฟัง
หลินไป๋จ้องใบหน้านั้น ขมวดคิ้วเล็กน้อย รู้สึกเหมือนเคยพบที่ไหนมาก่อน
ไม่นานก็รู้ที่มาของความคุ้นเคยนั้น
ชั้นสองของหอคอยกลับหัว
สถาบันวิจัยอันดับหนึ่งแห่งเมืองเมฆา
บนผนังด้านนอกห้องวิจัยมีภาพถ่ายหมู่แขวนอยู่
โม่ซิวในวัยหนุ่มสวมชุดวิจัย ยืนอยู่ทางซ้ายของภาพ
ชายคนนี้ยืนอยู่ข้างโม่ซิว
สูทแบบเดียวกัน
แว่นกรอบทองแบบเดียวกัน
ป้ายโลหะใต้ภาพสลักชื่อหนึ่งไว้ เป็นชื่อที่หลินไป๋จำได้ขึ้นใจมานานแล้ว
หลินไป๋กำด้ามดาบวายุเขตแดนแน่น หันคมดาบไปยังลำคอของชายคนนั้น
“ออกัส”
ชายคนนั้นยกมือดันแว่นขึ้น รอยยิ้มบนใบหน้ากว้างขึ้น
“ตอบถูกแล้ว”
“น่าเสียดาย ไม่มีรางวัลให้”
......
ไม่มีคำพูดใด ๆ และไม่มีการหยั่งเชิง
ทันทีที่รู้ตัวตนของผู้มาเยือน การต่อสู้ก็ปะทุขึ้น
วายุเขตแดนสีเขียวครามแทรกซึมเข้าไปในฝ่ามือ เพลิงทมิฬสีทองคล้ำไต่ขึ้นไปตามดาบยาว
หลินไป๋ก้าวพรวดเดียว พื้นหินดำแตกร้าวใต้ฝ่าเท้า คมดาบผ่าอากาศ พุ่งตรงเข้าใส่ใบหน้าของออกัส
ออกัสไม่แม้แต่จะยกมือ
เพลิงทมิฬร้อนแรงลุกลามไปตามคมดาบ กลืนร่างเขาจนมิด
ชั่วพริบตา สูท เลือดเนื้อ และกระดูกล้วนกลายเป็นเถ้าธุลี ปลิวว่อนลงมา