ร่วงลงพื้น หอบหายใจอยู่สองวินาที หลินไป๋ใช้มือทั้งสองยันพื้น ก่อนจะโซเซลุกขึ้น
เขาไม่แม้แต่จะเช็ดเลือดตรงมุมปาก มือหิ้วดาบยาวที่สลายไปแล้วครึ่งหนึ่ง แล้วเดินเข้าหาซูหวานอีกครั้ง
ดาบยาวเงื้อขึ้น ฟันลงมา
แรงผลักระเบิดออก ร่างเขากระเด็นไปกระแทกพื้น
ลุกขึ้น
“ทำไปก็เปล่าประโยชน์” ออกัสมองหลินไป๋ที่ทำให้ตัวเองบาดเจ็บสาหัสซ้ำแล้วซ้ำเล่า
“พลังแห่งอำนาจ ไม่ใช่สิ่งที่จะทำลายได้ด้วยความดื้อรั้น”
หลินไป๋ทำราวกับไม่ได้ยิน
เขาไม่แม้แต่จะเหลือบมองอีกฝ่าย ความคิดเดียวที่เหลืออยู่ในหัวคือ
แสร้งเล่นให้กลายเป็นจริง: เมื่อใช้ความสามารถแล้ว ทุกสิ่งรอบตัวจะค่อย ๆ เปลี่ยนแปลงไปตามกาลเวลา มุ่งไปสู่ทิศทางที่คุณปรารถนา
ทุกสิ่ง! รวมถึงพลังด้วย!
“ขอแค่ให้เวลาฉันมากพอ ต่อให้เป็นเทพ ฉันก็ฆ่าให้ดูได้!”
......
หลินไป๋กำด้ามดาบยาวสีเขียวไว้แน่น กล้ามเนื้อท่อนแขนปูดนูน เส้นเลือดบนต้นแขนขดพันราวกับมังกรเขียว
เอวและแผ่นหลังโค้งงอราวคันธนูแข็งที่ขึ้นสายเต็มดวงจันทร์ พลังทั้งหมดถ่ายทอดจากฝ่าเท้าสู่แขนทั้งสองข้าง
คมดาบหอบเอาน้ำหนักที่ฟันขุนเขาให้ขาดสะพายแล่ง ฟาดลงบนโซ่เหล็กสีเขียวคล้ำที่ทะลุไหล่ซ้ายของซูหวานอย่างแรง
ตูม!
เสียงกระแทกทุ้มหนักแผ่กังวาน แรงผลักแปรเปลี่ยนเป็นค้อนยักษ์ไร้รูปร่างฟาดใส่หน้าอก
หินดำใต้เท้าหลินไป๋แตกร้าว ร่างทั้งร่างกระเด็นถอยหลัง
เขากลืนเลือดที่เอ่อขึ้นมาถึงลำคอลงไป ใช้ดาบค้ำพื้น ก่อนจะยืดกายขึ้นยืนตรง
ไม่ลังเลแม้แต่น้อย เขาก้าวกลับไปหน้าแท่นตรึงร่างทีละก้าว เงื้อดาบขึ้นอีกครั้ง