หลินไป๋พยายามดิ้นรนลุกขึ้นยืน แต่ขาอ่อนจนทรุดลงกับพื้น
“องค์เทพบุตร!”
โจวเสวียนรีบลุกขึ้น ยื่นมือหมายจะประคองหลินไป๋
แต่ปลายนิ้วกลับชะงักก่อนแตะต้องเสื้อคลุมสีเทา แล้วชักมือกลับราวกับถูกไฟฟ้าช็อต
“คำชี้นำจากชะตากรรมไม่มีวันผิดพลาด” โจวเสวียนคุกเข่าลงอีกครั้ง
“ช่วงนี้ ท่านฝันเรื่องเดิมซ้ำ ๆ บ่อยหรือไม่?”
ฝันหรือ?
ไอ้สิ่งนั้น หลินไป๋ไม่ได้ฝันมานานแล้ว
“หา? คุณ คุณรู้ได้ยังไง?”
โจวเสวียนถามต่อด้วยสีหน้าเคารพนอบน้อม “ในฝันเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ มีแต่สีขาวบริสุทธิ์อยู่ทั่วทุกแห่งใช่หรือไม่?”
“อ่า...ใช่ แต่...”
แววตาของโจวเสวียนยิ่งฉายชัดว่าแน่ใจ
“บางครั้ง แม้แต่ตอนกลางวัน ท่านก็เห็นจุดแสงสีขาวปรากฏขึ้นในสายตาอย่างกะทันหันใช่หรือไม่?”
“บางจุดยังหลอมรวมเข้าไปในร่างกายของท่านด้วย?”
เมื่อโจวเสวียนพูดมาถึงตรงนี้ หลินไป๋ก็เดาได้คร่าว ๆ แล้วว่าอีกฝ่ายหมายถึงอะไร
ก็แค่เทพบุตรที่ว่านั่นมองเห็นพลังศรัทธาซึ่งคนอื่นมองไม่เห็นสินะ
ยังจะเรียกว่าจุดแสงสีขาวอีก...ไม่เป็นมืออาชีพเอาเสียเลย
หลินไป๋บ่นในใจ
“ใช่ ถูกหมดเลย คุณ คุณรู้ได้ยังไงทุกเรื่อง!”
โจวเสวียนกล่าว “เพราะทั้งหมดนี้คือสัญญาณว่าท่านเป็นเทพบุตรลำดับสามอย่างแท้จริง!”
“อดีตของท่านเป็นเพียงบททดสอบที่ราชันเทพมอบให้ท่าน”
“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ท่านจะไม่ใช่สามัญชนแห่งเขตห้าอีก ท่านคือเกียรติยศสูงสุดแห่งนครศักดิ์สิทธิ์ และเป็นองค์เหนือหัวผู้จะรองรับรัศมีเทพในอนาคต!”